eclipsed by the sun.

nerede bu kızlar?

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Wed, 02 Dec 2009 09:08:00 +0000

bir ara taksim civarında timbörtıncı kızlar vardı, hatırlar mısınız?

bu kızlar genelde kısa boyluydu, zayıfı vardı şişmanı vardı kendi içlerinde ama kısalardı işte. saçları mavi siyahtı, akmış göz kalemleriyle "biraz önce 'istiridye çocuğun hüzünlü ölümü'nü okudum ve ağladım o yüzden makyajım aktı" dercesine dolaşıyorlardı, nightmare before christmas çantaları takıyorlardı, diz hizasında etekler giyiyor ve file çoraptan vazgeçmiyorlardı, en sevdikleri renk siyah ve mordu.
hemen hemen hepsi brian molko'ya aşıktı.

ne oldu onlara?

vicky christina: 1 - barcelona: 0

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Thu, 12 Nov 2009 08:59:00 +0000

ister inanın ister inanmayın, birkaç ay önce tam olarak şu diyaloğa şahit oldum. üstelik tesadüfen değil, aynı masada, tam karşımda:

x: akşam vicky christina barcelona'yı izledim, çok güzeldi.
y: yaa, kaç kaç bitti?

yeni uğraş

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Thu, 06 Aug 2009 17:44:00 +0000

hello,

şu an tatildeyim ama iki dakikalık bir arada, ufak bir reklam yapmak istedim.
ay farkıyla büyük olan ablam ZeeZoo ile yeni uğraşımız budur: giymek isteyip giyemediklerimiz.

şimdilik bu kadar.

tırilır

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Wed, 15 Apr 2009 12:37:00 +0000

geçen gün maykılceksın'la ilgili bir habere rastlayınca onun hakkında çok az şey bildiğimi farkettim.

bir anda; yaşamına kıvırcık saçlı zenci bir bebek olarak başlayan bu yaşam formunun şu an ne hale geldiği fena halde ilgimi çekti.

nasıl bir süreçten geçmiş olmalı ki gözü karartıp artık beyaz, hatta bembeyaz olmaya karar vermiş? ve bunu nasıl başarmış?

yakınlarından ve doktorlarından bu konuyla ilgili açıklama bekliyorum.

ufak bir seyahatin ardından, gözlemlerim ve şikayetlerimle huzurlarınızda olacağım.

eeeh yeter, 15 dakikadır buraya yazacak başlık bulamadım

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Fri, 06 Feb 2009 09:26:00 +0000

sevmediğim tek hayvan yunustur.
yunuslarda bir sinsilik bir hinlik seziyorum. o gülümser gibi duran kaygan suratlarında bence çok vahşi bir ifade var.
yunuslar da onların kötü olduğunu farkeden tek kişi ben olduğum için bana diş biliyorlar. umarım karşılaşmayız.
denizde yüzerken -olur ya- bi yunusla karşılaşırsam muhtemelen oracıkta korkudan gidiveririm.

yunuslarla yüzen insanları gördükçe onları uyarasım geliyor. sanki farkında olmadıkları bir tehlike var ve onu bir tek ben biliyorum. "çıkın o sudan, çabuk uzaklaşın" demek istiyorum.
ama yunuslarla yüzen insanların suratların o kadar şebek bir gülümseme oluyor ki o an onlara ne söylesen boş.
dünya çatlasa umurlarında değil, yunusun sırtındaki kaygan çıkıntıya dokunup dokunup kendilerini kaybediyorlar.

şu aralar bir de ölümsüz denizanası Turritopsis Nutricula üzerinde düşünüyorum ve aklıma hep karl pilkington'ın şu cümlesi geliyor.
jellyfish: they're 97% water, give 'em another 3% and make 'em water.
karl, sende kendimi buluyorum. canım karl ♥.
yeri gelmişken, kendisinin denizanaları üzerine bir şiirine yer vermek isterim.

Ode to a Nephron
I don't like jellyfish
They're not a fish, they're just a blob
They don't have eyes, fins or scales
Like a cod
They float about blind
Stinging people in the seas
And no-one eats jellyfish with chips and mushy peas
Get rid of 'em

deliler gibi little big planet oynuyorum.
bunun hakkında daha sonra yazarım.

duyuru

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Tue, 03 Feb 2009 15:01:00 +0000

dila' ya da iamnotbuttworthy,
sana sesleniyorum:

tam "oh, ne güzel bir şey, kaydediyim de keyfini çıkara çıkara okurum" demiştim;
neden kapattın? açsana.

"dünyaya seyirci kalmayın çocuklar, etrafınıza dikkatli bakın"

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Mon, 19 Jan 2009 08:14:00 +0000

onun bize bir ders boyunca anlattıklarını, ben yıllardır etrafımdakilere anlatmayı bitiremedim.

daha iki gün evvel, yeni paraların üzerinde görüp de kim olduğunu merak eden bir arkadaşıma, mimar kemalettin'i anlatırken kendisini hatırlamış ve "keşke daha çok dersini alabilseydim" diye düşünmüştüm.

espirileriyle bizi kırıp geçiren, hızlı yürüyen, minik bir adamdı günhan danışman.
tembelliğiyle ün salmış bendenizi bile sabahın 9'unda sınıfta dikecek kadar çok sevdirirdi kendini, o kadar bal damlardı ağzından, o kadar doyulmazdı hikâyelerine.

dün, bugün son kez albert long hall'da olacağını söyleyen facebook davetiyesini gördüğüm andan bu yana neler hissettiğimi jongül kadar iyi ifade edebileceğimi sanmıyorum.

en sevdiğimizdiniz. enerjinizle biz 20'lik gençleri bile utandırırdınız.
ölmek size hiç yakışmadı hocam.

bilgisayarınız güncelleştirmeler için hazır

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Tue, 13 Jan 2009 13:52:00 +0000

dün rodin alper bingöl'den bir mail geldi.
tez projesi olarak başlayan ama sonra hayata geçirmeye karar verdiği bir projeden bahsediyordu: engelleri kaldır.

biz onları sokakta, restoranda, maçta, barda, konserde, sinemada hatta belki okulda bile göremiyoruz ama türkiye'de yalnızca kayıtlı olan 8.5 milyon engelli yaşıyor.

şehir efsanesi miydi neydi, kim bilir nereden duymuştum; birine yurt dışından türkiye'ye gelen bir arkadaşı soruyor: "sizin millet çok sağlıklı sanırım, etrafta hiç engelli insan yok?"

görmezden gelinmelerine ve aramızda olmamalarına tepki duyan herkesi engelleri kaldır'a destek vermeye çağırıyorum. ve rodin alper'i tebrik ediyorum.
evet, bunu yapıyorum.

şimdi konuya girebiliriz;

artık ben de kendimi sıkarlet ve pelin eleştirmeni gibi hissetmeye başladım.
ama öyle olmak istemem, çünkü elimde başka malzemeler de var ama vakit problemi yüzünden toparlayıp bir şekle sokamıyorum.
konvensiyonel! filarmoni! ludwig wittgenstein!

bahsi açılmışken, evet, bir vakit problemim var. boş olan ve bir şeyler yapabileceğim vakitlerde üzerime bir ağırlık çöküyor ve o vakti yalnızca geçmesini bekleyerek geçiriyorum.
böylelikle aslında hiç boş vaktim de olmuyor.
egzistansiyalist! iç bükey! acid jazz!

viki kristina barselona'yı henüz izlemedim. aslında hiç de izlemek istemiyorum ama öyle bir ruh halindeyim ki istemesem bile bu vazifeyi yapıp, sıkarlet hakkında beklenen yorumları yapmam gerekiyormuş gibi hissediyorum.
böyle de sorumluluk sahibi bir bireyimdir.
foto manipülasyon! kafka! pozitivizm!

birey dedim de aklıma geldi; paragrafların altındaki kelimeler yardımıyla sığ yazılarımı daha entelektüel bir bağlama taşıyabileceğimi umut ediyorum.
umarım işe yarar.
inandığım bir güç var! mardin çok büyülü! konvansiyonel!

aslında hakkımdaki bilinmeyen gerçeklerle ilgili bir yazı yazmak istiyorum ama bunun haber değeri taşıması için ünlü olmam lazım.
ünlü olup, geri döneceğim.

şimdilerde

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Fri, 19 Dec 2008 15:30:00 +0000

hep yüzümüz geriye dönük geri geri yürürken-bu ilerlemek aslında-
bir gün,
aslında büyümüş olduğumuzu farkede(bile)ceğimizi hiç hesaplamamıştık.

sifon suyundan artırdıklarıyla film çekmek

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Fri, 07 Nov 2008 23:16:00 +0000

ben sevmediğimden gitmedim ama gidenler anlattılar, onların yalancısıyım.
rem konserinde pelin sahneye çıkmış ve dünyadaki suyun azaldığından bahsetmiş, herkesi daha az sifon çekmeye davet etmiş.
bu çağrı, ben ve benim gibi kötü birkaç arkadaşımı birkaç gün idare etmiş, kıçlarımızla kahkahalar atmıştık.

komik olan şey dünyadaki suyun azalıyor olması ve bunun önlemlerinden birinin de sifonu daha az çekmek olması değil. suyun azalıyor olması ve iklim değişikliği al gore'dan sonra belki de en çok beni ürkütüyor ve ben de bu konuda elimden geleni yapmaya çalışıyorum. (dalga geçmiyorum)

komik olan, pelin ve onun zorlama çevre duyarlılığı. bana o kadar plastik geliyor ki bu tavrı, zaten kendisiyle tüm derdimin sebebi de bu: samimiyetsizlik.
neden yine pelin'e sardım? çünkü sıkarlet'ten sıkıldım ve hürriyet kom tere'de her allahın günü karşıma çıkıyor.
atatürk'ün ruhunu çağırması, kardeşiyle çırılçıplak dolanmalarına falan hiç girmiyorum ama hükümete tepki olsun diye mini etek boyunu kısaltmasını ama bu kısaltmadan dolayı da üsküdar'da artık rahat yürüyemediğini açıklamasını anmadan da geçemiyorum.

neyse, asıl konu yukarıdaki screenshot'ta yazılı. konserlerde mikrofonu kapıp, binlerce insana sifonu çekmeyin çağrısında bulunan caaanım pelin'in filmdeki öpüşme sahnesi için 10 ton su harcanmış. (hürriyet kom tere'nin yalancısıyım)

tebrik ediyorum pelin. en kısa zamanda birbirinize çok yakıştığınızı düşündüğüm harun ve ikinizin programını izlemek, bir ara da ingilizce şiirlerinden birini burada incelemek istiyorum.

not: güneşin oğlu'nu gidin seyredin.

namaz keeps together

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Fri, 31 Oct 2008 13:36:00 +0000

son görüşmemizden bu yana çok kızdığım şeyler oldu. bunlardan bahsetmek dahi istemiyorum. sinirlendiğimde içimden çıkan faşist hammurabi sizi ürkütebilir.

aslında şeker gibi bir insanımdır.

neyse.

y*şar alpt*kin'in tişörtünü gördünüz mü?

10 ergen gencin 15'inin üstünde gördüğümüz piktogram (öyle mi deniyordu?) gelin ve damatın altında "game over" baskılı şakalı komiklikli tişörtten okkkadar baymışken mezarlıklarda kedilerle konuşan yaşar'ın tişörtü ilaç gibi geldi.

ben gün içinde açıp açıp bakıyorum.

acaba bu tişörtü yaşar mı tasarladı?

öyleyse başka tasarımları da var mı?

değilse yaşar bunu nereden satın aldı? bu tişörtü giyen başka insanlar da var mı?

tasarlayan kişi, bu işi yaparken ne kadar ciddiydi? gibi şeyleri merak ediyorum falan.

ah yaşarcım, biz seni parlak taytının içine soktuğun beyaz atletinin altından bize gülümseyen koltukaltı kıllarınla bale figürleri yaptığın filmlerle seviyorduk.

süper anneler

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Fri, 26 Sep 2008 08:36:00 +0000

bu olayı görsel destek olmadan nasıl anlatacağım, bilemiyorum ama deneyeceğim: muhabbet kuşum louie, çamaşır makinesinin motoruna kaçtı!
akşam eve geldiğimde normalde "ciciiii" diye çığlık atarak ya da en azından "pişş pişşşt" diye seslenerek hoşgeldin diyen minik oğlum etrafta görünmeyince önce sakince, sonra deli gibi lui'yi aramaya başladım. yok. diğer kapılar kapalı olduğundan olabileceği 3 yer var: antre, salon ve banyo. ama yok.
derken banyoda hafif bir inilti duydum. sesin geldiği yeri bulmaya çalışıyordum ama olabilecek hiçbir yerde görünmüyordu. çamaşır sepetindeki kirlileri deşmemin hemen ardından çamaşır makinesinin içinden bir çırpınma sesi geldi.
ön kapağı kapalı olduğundan ancak arka kısmına düşmüş olabilir diye düşünüp makineyi öne doğru çektim. - nasıl bir iman gücüyle çekmişsem artık, sonradan geri itmeye çalıştığımda beceremedim.-
motorun oradaki kapağın çok hafif aralık olduğunu görüp, tutup kapağı kırdığımda gerizekalı kuşumun orada olduğundan emin oldum.
bana gelmek istiyor ama heyecandan ve korkudan o karmaşık aletin içinden çıkamıyordu.
elimi içeri sokup lui'yi tuttum ama incecik aralıktan onu ezmeden dışarı çıkarmam mümkün görünmediği için ayağımla motoru geriye, boştaki elimle de arka kapağı öne ittirerek yavruyu kurtardım. üstelik tüm bunlar sırasında, makineyi fişten çekmeyi akıl etmediğimi eklemeliyim. ama ana yüreği elektrik, trafo falan dinlemez gençler.

nihayetinde en sevdiğim kazağım da lui de simsiyah oldu ama günün kahramanı ben oldum.

bu sene lui'nin ağzından yazılmış bir kompozisyonla yılın anneliğine aday olmayı düşünüyorum.

***

onun dışında, ajansın grafik katındaki kel oranını göz önünde bulundurduğumda fotoşop'un saç dökme etkisi üzerinde bir araştırma yapmayı düşünüyorum.

tatilde third reich'in izini süreceğim, çok heyecanlıyım.

aslında zor be deryik*

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Tue, 23 Sep 2008 07:07:00 +0000

bana bir rahat nefes aldırmıyorlar.
6.5 senenin ardından okuldan mezun olmuşum, staj adı altında günde (8 saat eksi 1.5 saat öğle tatili eşittir) 6.5 saat yayıyorum. bak keyfine zeynep diyorum, yok, olmuyor.

kestirme olsun diye kanyon'dan geçiyorum. şu x-ray tünelinin orada bir gerginlik başlıyor. insanlar kıpır kıpır. nasıl yapsalar da bir öndekinin önüne geçseler, çantasını onun çantasının önüne koysalar?
bu küçük hesaptan kazanacakları 4 saniyeyle kim bilir hangi önemli işi başaracak, hani atomu bölecekler?
yalnızca ortada uyulması gereken bir kural ya da beklenmesi gereken bir sıra olduğunda insanların karşı çıkacağı, sorgulayacağı tutuyor.
sonra ben sinirleniyor ama sakin olmaya çalışıyorum.

ruh ve sinir sağlığım adına çok uzun zamandır haber izlememeye çalışıyorum. ancak dün akşam ana haber saatleri esnasında televizyonu açma gafletinde bulundum. açmaz olaydım.
bülent a. denilen az bıyıklı, şerrrefsiz yavşak, sen kimsin ki "borcumu ödeyemiyorum" diyen çiftçiye, KALK AYAĞA, KAALK! diye bağırma cüretini kendinde buluyorsun?
asıl o odadaki basiretsiz, şerrrefsiz, az bıyıklı ve/veya sözde liberal kalabalık; bülent mollanız, 65 yaşındaki çiftçiye bağırıp azarladıktan, YALANCISIN diye bağırdıktan sonra neyi alkışlıyorsunuz?
yok, sakin olamıyorum.

ankara'da içki sattığı için vandallar tarafından boğazına bıçak dayanan, dayak yiyen ve dükkanı yerle bir edilen adamın haberini de hemen ardından gördüm. görmez olaydım.
bahsedilen yer, turan güneş bulvarı. yani cumhurbaşkanlığı köşkünden başlayıp, yıldız'a, oradan da or-an'a uzanan o uzun, geniş bulvar.
ben yıllarca yıldız'da yaşadım. o bulvardan aşağı okula yürüdüm, yukarı eve yürüdüm, angora'dan pasta aldım, büfelerden içki aldım, botanikte içip sarhoş olduk, sonra oradan yukarı eve yürüdüm.
ve şimdi oradaki bir bakkalda içki aldıkları için hırpalanan genç kızların, sattığı için ölümle tehdit edilen bakkalın haberini duyduğumda, oradan belki ben de içki aldığım için olsa gerek, kan beynime sıçrıyor.
güvenlik kamerasında depoya saklanan kızı gördüğümde yok, imkanı yok sakin olamıyorum.

meme kanserine dikkat çekmek için ünlü ve duyarlı kadınların objektif karşısına geçtiğini öğrenip hatta fotoğraflarına baktıktan sonra, ertesi gün manşetlerde "meme vakfı bunu sahiplenmiyor, boşuna soyunmuşlar" gibi şeyler okuduğumda çok sinirleniyorum. yine sakin olamıyorum.

her ramazanda, yüzlerce insanın sanki hayatlarında ilk defa ramazanla karşılaşmış gibi saçma sapan sorular sormasına da önceleri gülüyordum ama artık pek de komik bulamıyorum.
yahu 751 yılındaki talas savaşının ardından türkler arasında -çoğunlukla siyasi sebeplerden dolayı- kitleler halinde islamiyet kabul edildi. yani nereden baksan 1250 yıldan fazla olmuş. hâlâ daha öğrenemedin mi oruç nedir, bayram kimdir? kolektif salaklık karşısında da sakin olmam mümkün olmuyor.

ama aslında şeker gibi bir insanım, gerçekten.

(*) google reader'ı her açtığımda deryik'in "aslında zor değil" başlığını görünce içimden kendi kendime söylediğim cümledir.

ben var homo neanderthalensis olmak

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Sat, 09 Aug 2008 11:50:00 +0000

merhaba gençler,

bu hafta bizi tüm sinir bozuculuğuyla pelin selamlıyor. haberin görüntüsünü kaydettiğimden beri birkaç gün geçti, her elim gittiğinde derin nefes alıp içimden "yoga, meditasyon, buddha, mahatma gandhi... yoga, meditasyon, buddha, mahatma gandhi..." falan diye mırıldandım ama işe yaramadı.
sanırım doğu felsefesini tam olarak kavrayamamışım.
eminim pelin bana bu konuda yardımcı olabilirdi.
ama benim onun gibi bir arkadaşım olsa, o gül yanaklarını günde en az üç posta tokatlayacağımdan buna fırsatımız olur muydu, bilemiyorum.

bonjuğ, ben büyükelçi kızıyım, babamın görevi dolayısıyla o kadar çok gördüm geçirdim ki, kendimi en iyi ingilizce ifade edebiyorum. üst dudağım yok. o yüzden et yiyemiyorum. ama bitki çayı ve brokoliyle besleniyorum. en iyi arkadaşım harun kolçak. birbirimize sebze çorbası tarifleri veriyoruz. zaten eşcinselleri çok severim. bir kadının en iyi arkadaşı eşcinsellerdir, candır onlar. memelerimi açtığıma bakmayın, aslında çok ama çok akıllıyım. boğaziçinde tarih okuyorum. ki bu innnanılmaz akıl ve zeka gerektiren bir uğraş. bu sebepten kendime entelektüel konularda güvenim o kadar tam ki, her tartışma programıma etime butuma aklıma dahi bakmadan koşa koşa gidiyorum ve cümleler kuruyorum. kurduğum cümleler şunlar: "özal, 80 sonrası gençliği, apolitik, darbeye karşıyım, sıtatüsko, pozitif enerji, eflatun demiş ki, mor ve ötesine bayılırım, nükleere hayır, mardin çok büyülü, inandığım bir güç var, ingilizce şiir yazarım."

elbette sevdiğim et y(iy)emeyen insanlar var ama genel olarak vejetaryenlere şüpheyle yaklaşırım. bunun en önemli kanıtı -belki de müsebbibleri- pelin batu ve harun kolçaktır.
tanıdığım tüm sıkıcı insanlar et yemiyor değiller ama tanıdığım tüm et-yemezler sıkıcı insanlardır. mizah duygusu ve et arasında pozitif korelasyon olduğu hissindeyim.
bu, ben fakirin yüzeysel hayat görüşlerinden yalnızca biri.
aksini ateşle savunmayınız, bu neandertal'e gülünüz geçiniz. mağaradan henüz çıktım, şaşkınım.

björk ve björk severler hakkında da bazı görüşlerim var ama birleşip beni migrosa falan et almaya giderken yakalayıp tartaklarlar diye korkuyorum açıkçası.
teke tek gelecekseniz tamam ama jiu-jitsu'm tahmin edilebileceği gibi, o kadar da ileri değil. (bakınız ilk paragraftaki uzak doğu felsefesi algısı)

migros demişken, kasap reyonunda bir kuzu but isteyip, görevliden kemiğini çıkartmasını rica edin. eve gelip tuzla biraz ovup, birkaç tane karabiber sokuşturun. çelik tencerenin altını çok kısık yakıp, başka hiçbir şey koymadan eti pişirin.
buyrun size tandır.

sadece keçi peyniriyle hayat geçmez,
pelincim seni öpüyorum, inşallah eflatun'un cümlesi seni nereye çektiyse orada kalır geri dönmezsin. orada harun kolçak'la çiftleşir ve dünyaya bolca lahana ve brokoli getirirsiniz.

25

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Wed, 30 Jul 2008 18:12:00 +0000

doğumgünlerini ve doğumgünlerimi sevmem zaten.
bünyemde gereksiz bir gerginlik yaratıyor. o gün herkes sana haddinden fazla iyi davranıyor, sen aslında hediye beklemiyormuşsun gibi yapmak zorunda kalıyorsun ama bir yandan da acaba x aricak mı, y hatırlicak mı? gibi şeyler düşünüyorsun. aramayıp hatırlamadıkları zaman, aslında umursamayacakmışsın gibi hissetsen de hafiften bozulduğunu farkediyorsun falan.

mesela saat 21:27 ama annem hâlâ aramadı. kendi kendime önemsemiyormuş gibi yapıyorum ama aslında öyle olmadığını da biliyorum. bunun aynısını babam beni telefonla aradığında da yaşadım.

telefonumun ekranında, telefonumda kayıtlı olmayan ama ezberimde olan numarasını gördüğümde aslında önemsemiyormuşum gibi davrandığım halde onunla konuşmaya hiç de hazırlıklı olmadığım babam, bir senedir ilk defa konuştuğu kızına okulunu bitirip bitirmediğini sormak için harika bir gün seçmişti.

kendisini buradan, zaten bisküvi yiyip sıkıntıdan saçlarımı yolarak girdiğim doğumgünümü daha da boktan bir hale getirdiği için tebrik ediyorum.
doğumgünlerini onlarca insanla kahkaha atarak giren insanları da çok kıskanıyorum.

merhaba afakanlar

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Mon, 21 Jul 2008 17:19:00 +0000

sanki benden başka kimse evde oturmuyormuş ve canı sıkılmıyormuş gibi hissediyorum.

rock chick peyote'den bildiriyor: winona riders

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Tue, 24 Jun 2008 11:25:00 +0000

20 haziran'da milli maç sonrası sahne alan bu üç adam, gerek maç sırasında ziyadesiyle alkol almanın gerekse yetersiz kalan klima sebebiyle sahnede isilik çıkarmanın etkisiyle konseri erken bitirdi.
ama bitirmeden bir süre önce ön sıralarda bir babayiğidin, şarkı esnasında ali'nin distortion pedalına basma gibi bir hobi geliştirmesinin akabinde ali sahneden atlayıp:
- senin ******** ******!!! ***** *******!!!!! *****!! diyerek çocuğu biraz okşadı.

derken, bir süre önce maç izlerken bir şişe rakı bitirip penaltılarda masayı barbar canon gibi havaya kaldıran alec, durumu farkederek davulun arkasından atlayıp bagetleriyle çocuğu biraz daha okşadı.

birbirine ve kafaya çarpan bagetlerin sesini duydukça gülesim geldi, tutamadım.
ama "yaa galiba pedala basan çizgili çocukmuş, onlar arkadaşı olan siyahlıyı dövdüler"i duyunca kendimi tuttum.
ve "bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim" dedim.
arkadaşının yediği dayağı da böylece aklamış olduğumu düşünüyorum.

"noldu, neden dövdünüz çocuğu?" diye sorulduğunda
- bilmiyorum, ali başlayınca ben de girdim. kesin bir şey yapmıştır. diyen sevgilimin başka bir macerasıyla bitirelim:

konser bitiminde terden ıslanan tişörtünü değiştirirken kendisine laf atan rastalı çocuğun saçından tutup, suratına yumruğu akşettikten sonra:
"ohhh, hep rastalı birini dövmek istemişimdir."

acaba niyazi amca neler yapıyor

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Thu, 12 Jun 2008 10:04:00 +0000

eski blogdan bilgisayara kaydedebildiğim bazı yazılara göz gezdiriyordum.
jelo'yla 3 sene evvel yaptığımız 1. geleneksel örovizyon çeti, birtakım türk selebriti'ler hakkında atıp tutmalar falan gibi beni eğlendiren birkaç şey buldum. sizi de eğlendirir mi bilemiyorum, siz kimsiniz ondan da pek emin değilim.
neyse zeynep, ergenliğe geçiş yapmanın zamanı değil.
niyazi amcayla tanışalı 3 yıl olmuş. kendisini o günden beri hiç görmedim hatta uzun zamandır aklıma dahi gelmemişti ama ben niyazi amca diye biriyle tanışmıştım ve o beni çok şaşırtmış, günümü, haftamı, ayımı renklendirmişti.
niyazi amcayla arzu edenler de tanışsın diye size copy paste yapıyorum.

Article 4/6/2006

akaretlerden aşağı yürüdüm ve karşıya geçip, geçidin oradaki otobüs durağında beklemeye başladım.

otobüsleri seviyorum ama kırmızı olanları değil. numarası ve istikameti dijital ekranda yazan yeni yeşil otobüsleri ve mavili yeşilli olanları. başka çeşit var mı bilmiyorum.
şu ana kadar rastladığım bir çok otobüste koltukların dizilişini de hiç kullanışlı bulmuyorum.

enden kazanmak için olmalı yanyana iki koltuk koyacaklarına tek koltuk koyulmuş olanlar mı dersiniz, tek koltuğu bırakın, bütün orta kısmın bomboş bırakıldıkları mı dersiniz, falan filan.

neyse, ben otobüs bekliyordum, saate baktım ve erken kalkmış olmama rağmen bu havada üşütmeyecek ya da terletmeyecek bir şeyler giymek için çok vakit harcadığımdan yine geç kalacağımı farkettim.

o sırada beklediğim otobüsün kırmızı olanından geldi, içi de pek dolu görünmüyordu, bindim ben de. bunun koltukları tek sıra ve karşılıklı dizilmiş olanlardandı.

biraz sonra gireceğim derste aslında yanlış makale olduğunu anlayacağım makaleyi* okuyorum,
ama bacaklarım alçak koltuklara uzun geldiğinden koridorun neredeyse yarısına kadar uzanıyor (elle mcpherson falan değilim elbette, yukarıda otobüslerin acayip yapılarından boşuna bahsetmedim.) ve kapıdan geçip arkaya doğru gidenlere ufak bir engelli atlayış deneyimi yaşatıyordu.
herkes atlama konusunda yetenekli olmadığından, ara sıra ufak darbelerle akademik transım bozuldu.

makaleden sıkılıp etraftaki insanlara bir göz gezdirdim,
yanımda bir kız oturuyor ve tuhaf bir çizime bakıyordu. yanında da kocaman rulolar, cetvel vs. vardı. mimar olmalı, diye düşündüm.
mimar kelimesi çok hoşuma gitti, içimden tekrarladım: mimar, mimar, mimar. mimar olmak istedim.

neyse, çok geçmeden galiba levent durağında birisi bindi.
ben, bazı insanları ilk gördüğümde sebepsiz bir sempati besleyebilen o bazı insanlardanım. kapının girişinde tutunmuş, şoförle konuşan niyazi bey'i gördüğümde de böyle içime bir sıcaklık şey oldu.
70 yaşlarında, takım elbiseli, kravatlı, hasır fötr şapkalı, bembeyaz clark gable bıyıklı beyfendiye akıp gülümsedim,

- oturmak ister miydiniz?

yanımda, karşımda oturan kadının küçük kızı oturuyordu,
kadın "ben çocuğu kucağıma alayım, siz kalkmayın" dedi.

niyazi bey de yanıma oturmuş oldu böylece. yaşlı insanlara tahammül eşiğim oldukça yüksektir. hele sevdiğim ve eğlenceli olanlar için, tahammül değil, keyif söz konusudur.

elimdeki fotokopilerden oluşan, spirallenmiş makale destesini görünce:
- üniversite öğrecisisiniz sanırım, dedi.

gülümsedim yine,
- evet, dedim.

- would you like to chat with this old man, gibi bir şey dediğini duyunca şaşırdım, otobüsün gürültüsünden mi acaba diye düşünürken, duymadığımı anlayıp tekrar etti, aşağı yukarı yine aynı şeyler duyunca;
- well, of course, it'll be a pleasure for me. diyebildim.

başladık, biraz muhabbet ettik.
sonra

- "ee, sen ne iş yapıyorsun amca" diye sormicak mısın? dedi.

- peki, siz neler yapıyorsunuz? dedim.

mimarmış, chicago'da mimarlık okumuş.
gezmiş durmuş, 45 yıldır türkiye'deymiş. ayrıca ressammış da.
gençliğinde new york'da, chicago'da duvarlara resim yaparmış, o zamanlar baya hızlıymış eli, sabah başlayıp akşam bitirip 140-150 dolar alırmış iş başına.
orada ismini telaffuz edemediklerinden, başka bir isim seçmiş. mike diyorlarmış.

- sen ne yapmayı düşünüyorsun okulun bitince, dedi.

- italya'ya gitmek istiyorum bir süreliğine, dedim.

- parli l'italiano?

- si, ma non è ancora molto bene.

(haydaaa.)

- bundan elli sene önce roma'da kaldım bir süre, çok gevezeler, dedi.

sonra, başından geçen evlilikleri, bir de bir kaç bir şey daha anlattı.

üst çenesinde görünen bir tanecik dişi kalmıştı,

- you are a very charming girl zeynep, glad to meet you, dedi.

sonra structure of modern turkish dersine gittim.

vapurlar falan, di mi?

* Haig, G. (2003) From Lexical Class to Syntactic Function: A Sketch of Turkish Word Structure."

eğreti gelin

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Wed, 11 Jun 2008 07:25:00 +0000

louie son zamanlarda iyice çıldırdı. aşka gelip saçlara sürtünüyor, ciyak ciyak bağırıp aşk şarkıları söylüyor falan. ve bunu yaklaşık 3 aylık olduğundan beri, 4 aydır yapıyor.
bu kadar erken aşka gelen bir kuş bilmedim, görmedim.

bir de bu 6 ay içinde 3. kezdir tüylerini değiştiriyor. acaba bir şeyi mi var diye çok endişelendiğim için günlerdir internetteki mubiş forumlarında fink atıyorum. (mubiş, muhabbet kuşlarının, onları besleyen/sevenler arasındaki kısaltması)
okuduğum şeylerden biri, yeni çıkan tüylerini beğenmezse en iyisini çıkarana kadar uğraştığı. kendine yakışanı bulana kadar bizim ev kümes gibi tüy dolu olacak yani.
çapkın oğlum üst baş yapıyor kendine.

neyse, beni sabahın köründe 1.5 saat sonra son finalim başlayacakken bu yazıyı yazmaya itekleyen şey başka.
artık louie'nin tek başına olmasına gönlümüz razı olmadığından önümüzdeki hafta ona bir manita almaya gideceğiz. muhabbet kuşları eşli yaşadığından ve monogam olduklarından, eşlerini kendileri seçmek istiyorlarmış.
biz de oğlumuza bu flört özgürlüğünü verip, pet shop'a yanımızda götürerek manitasını kendisinin seçmesini sağlamaya karar verdik.

alec ise bu konuda çok dertli.
henüz 7 aylık olan oğlumuza 1-2 yaşında bir dişi kuş almak istiyormuş.
akran olmayan kuşların anlaşamadığını söylediğimde bana açıldı:
meğer gözünü bizde açan louie, başka kuşlarla temasta olmadığı için henüz çiftleşmek konusunda bir şey bilmiyormuş. o yüzden eğreti gelin hesabı erişkin bir dişiden bir süre gerekli cinsel eğitimi aldıktan sonra o kuşu gönderip, çıtır bir dişi almak istiyormuş.
(nasıl yüreğin dayanacak eve aldığımız kuşu tekrar göndermeye dediğimde bana: bırak yaa, yollu o zaten dedi.)
çünkü louie, yanına nasıl yapılacağını bilmeyen bir dişi gelirse, kendisi de ne yapacağını bilmediği için öyle saçma sapan davranıp birbirlerinden soğurlarmış.

bunun çok saçma olduğunu, hayvanların içgüdüsel olarak ne yapılacağını bildiğimi söylediğimde ise bana blue lagoon örneğini verdi!

eğer işe yarasa, babası olarak cinsel eğitimini kendisi verirmiş ama muhabbet kuşu dünyasında işler bizimkinden farklı oluyormuş.
acaba google'da muhabbet kuşu pornosu var mıdırmış, başlangıç için iyi olabilirmiş.

bu esnada louie, aramızda konuştuklarımızdan habersiz tepemizde "küçük kuuuuuuuuuş" diye bağırarak uçuyordu.

10 kişiden grup olmaz yahut teknoloji algımın sınırı da bir yere kadar

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Wed, 21 May 2008 17:40:00 +0000

birkaç gündür evde terminator: the sarah connor chronicles izleniyor. terminatör'ün dizisi işte anlayacağınız.
bizimki, "bu ne biçim terminatör, mutfak robotu bile ondan daha tehlikelidir, izlemem mizlemem." dediyse de dvd'leri kaptı, eve getirdi.

işini bildiği için, eşref saatimi kollayıp beşiktaş'ta balıkçıda oturmuş şahane bir salata yerken (ertuğrul özkökvâri bir giriş!) ikna turlarına başladı.
ben her zamanki gibi önyargılıydım.
o ise sandığım kadar kötü olmadığını açıklayabilmek için terminatör hakkında ne bildiğimi sordu.

"- işte arnıld şıvarzeneger bi polis. sonra ölüyor. ölünce onu yeniden yapıyorlar, terminatör oluyor. sonra bir de uzaydan gelen robotlar var."
cevabıma neden bu kadar güldüğünü ilk başta anlayamadım. meğer starwars, robokop ve terminatörü karıştırıp yeniden yorumlamışım.

"- ne farkeder? terminatör dediğin elinden ateş edebilen, ensesinden bomba fırlatabilen bir adam işte benim için." dediğimde ise, gözlerinden yaşlar akıyordu.
hâlâ robokop'la karıştırıyordum. zaten yoda dedikleri de benim için fıstıklı sarma'ya benzeyen küçük yeşil bir cüceydi.

hiçbir şey bilmediğim ama hakkında bazı fikirlerim olduğu bazı şeyler var. o fikirler öyle yüzeysel ve o kadar yanlış ki bizi çok eğlendiriyor. unutmamak için bunları yazmak istiyorum ama hep unutuyorum.

neyse.

ama unutamadığım bazı şeyler var. mesela son zamanlarda gittiğimiz berbat konserler. gutter twins ve sebadoh faciasını daha önce yazmıştım. hemen ardından da broken social scene eziyetine maruz kaldık.
babylon tıklım tıkışlığında kısa boylu robot-sever kızlar, kabak kafalı reklamcılar, ilk defa müzik dinliyormuşçasına coşkulu ecnebiler arasında ...... gibi bir müzik dinledik. (noktalı yeri dilediğiniz bir fallik kelimeyle doldurabilirsiniz)
(alec'in benim ağzımdan konser yorumları yaptığı rak çik bildiriyor serisinin ilgili bölümü için; bakınız.)

biletleri sevgilim almıştı.
şimdi çemkirmiyim, belki o beğenmiştir diye düşünerek "hadi zeynep, hadi biraz daha dayan, bir şarkı daha, hadi nefes al, az sonra bitecek, olmadı bayılma numarası yaparsın" diye telkin yapa yapa uzun bir süre dayandım.
kendime uğraşlar buldum, mesela önümdeki kel adamları saydım. 5 m2'lik bir alanda ebatları bir cüce ve bir badici arasında değişen 4 kabak vardı.

çok mutsuzdum, antibiyotik kullandığım için içki de içemiyordum.
herkes çok eğleniyordu, kısa boylu robot-kızlar zıplıyordu, kabak kafalar birbirlerine sürtünmeye başlamışlardı.
bense çıkıp canım ciğerim'de şiş yemenin hayallerini kuruyordum.
mikrofon izleyiciye fırlatılıyor, üflemeliler sahnede zıplıyordu.
şapkalı vokalist, otobüste poposunun ellendiğini söylüyor, kalabalık daha da coşuyordu.

adeta bir ergen gibi, kendimi dünyaya ait hissetmiyordum.
utanmasam üst katın balkonundan aşağı atlayacaktım.
herkes çok eğleniyordu.
artık ayıp olmasın diye sağa sola sallanmaktan da vazgeçmiş, domuz gibi sahneye bakıp, heykel gibi dikiliyordum.

derken, "ben yoruldum, oturalım mı?" dedi.
kafa salladım.
"ben çok sıkıldım ...... gibi çalıyorlar" dedi. (yine fallik bir obje ile doldurun boşluğu)

birden ergenlikten çıktım, gözlerim ışıdı. onu da çekerek kendimi dışarı attım.
yandaki kaldırımda oturup içeriden çıkacak arkadaşımızı beklerken, indie'ye nefretimizi kustuk. bir dahakine gitarlı davullu bir konsere gitmemiz gerektiğine karar verdik.
ona neden aşık olduğumu bir kez daha hatırladım, sonra gözlerinin içine bakıp "canım ciğerim'e gidip şiş yiyelim mi?" dedim.
(çok pişmanım, keşke tut kolumdan rock werchter'e götür beni deseymişim.)

dünyanın en romantik anını bozuyorum ama terminatör'ün ilk sezonunu bitirdiğimizden beri kafamızı bir soru kurcalıyor: robotlar dünyayı ele geçirip insanları falan öldürüp ne bok yiyecekler? niye yani? neden?
zaten robotsun.

ferdi tayfur haklıymış, artık ben de hayatı çoban salata gibi görüyorum.

rujdan mermiler, allıktan ve fardan bombalar

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Wed, 14 May 2008 15:26:00 +0000

kocaman rengârenk makyaj malzemesi dükkânlarına bayılıyorum ama içlerine girmeye çok korkuyorum. yanımda biri varsa biraz daha rahat olabiliyorum ama eğer yalnız başımaysam perili bir köşke, yılanlarla dolu bir havuza ya da bir mezarlığa girerim daha iyi.

bu mek'ler, sefora'lardan falan önce büyük parfümerilerde de başıma gelirdi. bi allık, bi ruj bakabilmek için sağı solu kolaçan edip, standların ıssız olduğu bir zamanı kollayıp, tam incelemeye başlamışkeeeeen, basılırdım!

sezonun modasına göre değişen ama genellikle beyaz göz altlı, simsiyah gözlü bir kadını başımda dikilmiş bulurdum.
şimdilerde de durum hiç değişmedi, değişen yalnızca bu kadınların ruj rengi.

amacım bir aylaynır, bir allık, belki de bir ruj almak ama cevabını bilmediğim öyle çok soruyu öyle seri sormaya başlıyorlar ki, gözlerim dolu dolu kaçasım geliyor.
sanki kaçarken de o bellerindeki makyaj fırçalarını arkamdan fırlatacaklar gibi hissediyorum.

bu aralar birkaç şey almak için oralara girmem lazım, endişeliyim.

anneniz şimdi oturum açtı

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Fri, 09 May 2008 14:08:00 +0000

bundan tam on sene önce bütün gece internet başında oturuyorum diye sabaha karşı 3'te telefonun odamdaki modeme uzanan paralel kablosunu evdeki ekmek bıçağı ile kesen annem, kabloların birbirleriyle şase yapmadan nasıl bağlandığı başta olmak üzere elektrik konusundaki ihtisasımı borçlu olduğum kişidir.

kendisi birkaç yıl önce sanal dünyayı keşfetti ve şimdi aktif bir internet kullanıcısı. buna yavaş yavaş alıştım ama pek kolay olmadı.
mesela msn'de onu ilk online gördüğümde tıkladım, pencere açıldı, bir şeyler yazdım. ama cevap gelmedi. bekledim bekledim. biraz sonra "typing" yazısını gördüm. şu cümleyi yazması ise yaklaşık 7 dakika kadar sürmüştü:
"nereye yazılacağını bir türlü bulamadım"

daha bu cümlenin ciğerlerimde, diyaframımda, karın kaslarımda yaptığı ani etki geçmemişken, ikinci cümlesi ardından attığım kahkahanın etkisiyle kafamı monitöre çarpmıştım:
"bu fareye bir türlü mukayet olamıyorum"

nereye yazacağını bulamayan, fare'ye mukayet olamayan annemin yazı karakteri ise kişiselleştirilmiş, kırmızı italik tahoma yapılmıştı. bunu kendi başına nasıl becerdiğinin esrarı hâlâ çözülemedi.

yuro'ya avro diyen biri olarak, interneti tabirlerini de türkçe kullanıyor (ve beni de "sen ne biçim edebiyatçısın, doğru türkçe konuş" gibi laflarıyla tenkid ediyor.) örneğin:
msn = mesene
online = çevrimiçi
inbox = gelen kutusu
contacts = kişilerim
mail yollamak = ileti atmak gibi...

"- anne bu saçma powerpoint'leri neden buluyorsun?"
"- kişilerimden ileti geliyor. gelen kutumda daha birçok böyle iletim var." gibi...

powerpoint demişken, kanayan bir yaraya daha parmak basmak isterim: ANNEDEN GELEN FORWARD MAIL. bu tip forward maille başetmek çok zor.
çünkü can dündar'ın mükemmel yazısı, anne kalbi, sevimli bebekler, aşkın gücü, boncuk yapan izmir köyü gibi powerpointleri okumadığınızda sitem ediliyor.
arkada lanet bir müzik, döne döne gelen ışıklı cümleler, suyun üzerinde yansıması titreyen gül motifleriyle döşenmiş bu powerpointleri kim hazırlıyor çok merak ediyorum. bulursam hepinizin öcünü alacağım.

dozunda bırakıp; yavru kutup ayıları, foklar gibi sevimli hayvan resimlerine hiç girmek istemiyor ve ilgili bir msn snapshot'ıyla programı bugünlük burada bitiriyorum.

çeşitli konserler, bazı kadınlar ve tabii ki sıkarlet

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Tue, 06 May 2008 13:10:00 +0000

the gutter twins'te sağ tarafta duran twin, senin o izleyiciye "hello motherfuckers" diyen diline 48 tane tığ geçirir, çakmakla yakar, tuzlu suda bekletirim.
eşşoğlueşşek, "hello motherfuckers" ne demek. kimsin, scott weiland falan mı sanıyorsun kendini.
yaptığın müziğe de söyleyecek birkaç çift lafım var ama çok ayıp şeyler. neyse.

sebadoh'a söylenecekleri sevgilim benden önce, benim ağzımdan yazmış bile. (bu "rock chic bildiriyor" serisi devam edecek gibi.)
siz onlardan daha iyisiniz alec, şifa niyetine bir winona riders konserini dört gözle bekliyorum.

goddess artemis'in günler öncesindeki mimine de ancak cevap geliyor.
edebiyat, müzik vs gibi alanlarda favorilerim arasında pek kadın bulunmadığından, soruyu yalnızca güzellik olarak yorumluyorum.
işte benim beğendiğim üç kadın, bunlar: birkin, bardot ve moss ♥.

sıkarlet-sevenler, baştan söyleyeyim, bu üç kadına laf söyleyip kendinize güldürmeyin.
bu da size kapak olsun. vanity fair kapağı.
yoğrulmak için yere serilmiş 80 kilo mantı hamuru gibi durmuyorsa ben de şarkıcı seal olayım.

popo lömbür lömbür olduğundan, yüz üstü yatınca yayılmış.
ağızda o çakma seda sayan ifadesi.
boyun desen e.t. mi desem, adem elması mı?
hele o kırdığı bacağı yok mu, kaynatıp suyuna pilav yaparım. benim dipfrizde bekleyen tavuk butlardan bir farkını göremiyorum.
bir şaplak atsan, 3 gün lömbürdeyecek, jöle gibi.
he heeey, yavrum sıkarlet. o push-up larla, korselerle kırmızı halı üstünde gezinirken iyiydi tabii.
ah bir de bu fotoğrafın bir de fotoşoptan önceki halini görebilseydik üstüne şiir bile yazılırdı.

keira hakkında hiçbir yorum yapmıyorum. mösyö templar kızabilir.

foto haber seçkisi, bir tık ötede

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Fri, 25 Apr 2008 09:40:00 +0000

hürriyet'in magazin bölümünü okumaya bayılıyorum. güne keyifli bir başlangıç için bir fincan kahve eşliğinde 15 dakika hürriyet magazin ve foto-haber öneriyorum.

"işte o haberler"

bu büyücüler kara yüzüklü mü altın yüzüklü mü ve otobüsteki adamların neresine dokunuyorlar?

ebru'nun henüz dişçiyle tanışmadığı ve "demir attım yalnızlığa" diye şarkı söylerken diş aralarından tükürük saçtığı yıllar. daha ne uche ile klibi ne de futbol topu gibi silikonları var.

din hassas bir konu, bir şey söylemesem en iyisi. paşa'yı çok severim, kralımızdır.

bir defilede yılmaz m*rgül'ü podyumda yürürken görmüştüm, çenesi boynuyla 90 derecelik bir açı oluşturarak göklere doğru bakıyor ve içine bir şey giymediği ceketin altındaki bebek poposu gibi epilasyon yapılmış göğsünden iki küçük meme ucu izleyicilere göz kırpıyordu.
yılmaz m*rgül'ü bir de sabah şekerleri zamanından hatırlıyorum. programa gülb*n *rgen konuktu. m*rgül de telefonla yayına bağlanıp kendisine evlenme teklif etmişti. g*lben, şakaya vurup reddedince de trip atmış ve telefonu kapatmıştı.
bu da yılmaz'la bir anımız işte.

kuru iftira: hiç de bile 4 değil; 3 karısı varmış.

ve yılın sunuculuk resitali:

son olarak necla ve kızı, uzay gemilerinden henüz inmiş gibi görünüyorlar.
son birkaç gündür necla nazır'ın pantolonunun altından gözüken beyaz şeylerin ne olduğunu ve kızcağızın surat ifadesinin doğuştan mı yoksa makyajının bir espirisi mi olduğunu düşünüyorum. (şahane cümle)

ana haber bülteniyle yakında karşınızda olucam.

puşkin puşkin gülmek

sothyz@gmail.com (zeynep d.) — Fri, 18 Apr 2008 17:32:00 +0000

starbaks'ın o kahve beklenilen tezgâhında dikilmiş kahvelerimizi bekliyorduk. biraz önce verdikleri fişi elinde evirip çevirip bir külâh haline getirdi. konuşmuyor, bekliyorduk.
neden sonra ben, "o rus kontes meğer puşkin'i türkçe'ye ilk çeviren çevirmenmiş" dedim.
elindeki külâhı bana doğru uzatıp:
- sen onu benim külâhıma anlat, dedi.
sırf bunu söylemek için susmuş, pusuda bekliyormuş meğer.
- ben bunu yazmaz mıyım eve gidince? dedim.