eclipsed by the sun.

hadi bakalım

2011-05-16T10:21:00.000+02:00

öyleydi, böyleydi derken bir buçuk sene geçti.

şu tozları üzerimden silkeleyim de, bir an önce çemkirmeye başliyim.

nerede bu kızlar?

2009-12-02T11:08:00.002+02:00

bir ara taksim civarında timbörtıncı kızlar vardı, hatırlar mısınız?

bu kızlar genelde kısa boyluydu, zayıfı vardı şişmanı vardı kendi içlerinde ama kısalardı işte. saçları mavi siyahtı, akmış göz kalemleriyle "biraz önce 'istiridye çocuğun hüzünlü ölümü'nü okudum ve ağladım o yüzden makyajım aktı" dercesine dolaşıyorlardı, nightmare before christmas çantaları takıyorlardı, diz hizasında etekler giyiyor ve file çoraptan vazgeçmiyorlardı, en sevdikleri renk siyah ve mordu.
hemen hemen hepsi brian molko'ya aşıktı.

ne oldu onlara?

vicky christina: 1 - barcelona: 0

2009-11-12T10:59:00.001+02:00

ister inanın ister inanmayın, birkaç ay önce tam olarak şu diyaloğa şahit oldum. üstelik tesadüfen değil, aynı masada, tam karşımda:

x: akşam vicky christina barcelona'yı izledim, çok güzeldi.
y: yaa, kaç kaç bitti?

yeni uğraş

2009-08-06T20:44:00.002+03:00

hello,

şu an tatildeyim ama iki dakikalık bir arada, ufak bir reklam yapmak istedim.
ay farkıyla büyük olan ablam ZeeZoo ile yeni uğraşımız budur: giymek isteyip giyemediklerimiz.

şimdilik bu kadar.

tırilır

2009-04-15T14:37:00.007+02:00

geçen gün maykılceksın'la ilgili bir habere rastlayınca onun hakkında çok az şey bildiğimi farkettim.

bir anda; yaşamına kıvırcık saçlı zenci bir bebek olarak başlayan bu yaşam formunun şu an ne hale geldiği fena halde ilgimi çekti.

nasıl bir süreçten geçmiş olmalı ki gözü karartıp artık beyaz, hatta bembeyaz olmaya karar vermiş? ve bunu nasıl başarmış?

yakınlarından ve doktorlarından bu konuyla ilgili açıklama bekliyorum.

ufak bir seyahatin ardından, gözlemlerim ve şikayetlerimle huzurlarınızda olacağım.

eeeh yeter, 15 dakikadır buraya yazacak başlık bulamadım

2009-02-06T11:26:00.006+02:00

sevmediğim tek hayvan yunustur.
yunuslarda bir sinsilik bir hinlik seziyorum. o gülümser gibi duran kaygan suratlarında bence çok vahşi bir ifade var.
yunuslar da onların kötü olduğunu farkeden tek kişi ben olduğum için bana diş biliyorlar. umarım karşılaşmayız.
denizde yüzerken -olur ya- bi yunusla karşılaşırsam muhtemelen oracıkta korkudan gidiveririm.

yunuslarla yüzen insanları gördükçe onları uyarasım geliyor. sanki farkında olmadıkları bir tehlike var ve onu bir tek ben biliyorum. "çıkın o sudan, çabuk uzaklaşın" demek istiyorum.
ama yunuslarla yüzen insanların suratların o kadar şebek bir gülümseme oluyor ki o an onlara ne söylesen boş.
dünya çatlasa umurlarında değil, yunusun sırtındaki kaygan çıkıntıya dokunup dokunup kendilerini kaybediyorlar.

şu aralar bir de ölümsüz denizanası Turritopsis Nutricula üzerinde düşünüyorum ve aklıma hep karl pilkington'ın şu cümlesi geliyor.
jellyfish: they're 97% water, give 'em another 3% and make 'em water.
karl, sende kendimi buluyorum. canım karl ♥.
yeri gelmişken, kendisinin denizanaları üzerine bir şiirine yer vermek isterim.

Ode to a Nephron
I don't like jellyfish
They're not a fish, they're just a blob
They don't have eyes, fins or scales
Like a cod
They float about blind
Stinging people in the seas
And no-one eats jellyfish with chips and mushy peas
Get rid of 'em

deliler gibi little big planet oynuyorum.
bunun hakkında daha sonra yazarım.

bilgisayarınız güncelleştirmeler için hazır

2009-01-13T15:52:00.002+02:00

dün rodin alper bingöl'den bir mail geldi.
tez projesi olarak başlayan ama sonra hayata geçirmeye karar verdiği bir projeden bahsediyordu: engelleri kaldır.

biz onları sokakta, restoranda, maçta, barda, konserde, sinemada hatta belki okulda bile göremiyoruz ama türkiye'de yalnızca kayıtlı olan 8.5 milyon engelli yaşıyor.

şehir efsanesi miydi neydi, kim bilir nereden duymuştum; birine yurt dışından türkiye'ye gelen bir arkadaşı soruyor: "sizin millet çok sağlıklı sanırım, etrafta hiç engelli insan yok?"

görmezden gelinmelerine ve aramızda olmamalarına tepki duyan herkesi engelleri kaldır'a destek vermeye çağırıyorum. ve rodin alper'i tebrik ediyorum.
evet, bunu yapıyorum.

şimdi konuya girebiliriz;

artık ben de kendimi sıkarlet ve pelin eleştirmeni gibi hissetmeye başladım.
ama öyle olmak istemem, çünkü elimde başka malzemeler de var ama vakit problemi yüzünden toparlayıp bir şekle sokamıyorum.
konvensiyonel! filarmoni! ludwig wittgenstein!

bahsi açılmışken, evet, bir vakit problemim var. boş olan ve bir şeyler yapabileceğim vakitlerde üzerime bir ağırlık çöküyor ve o vakti yalnızca geçmesini bekleyerek geçiriyorum.
böylelikle aslında hiç boş vaktim de olmuyor.
egzistansiyalist! iç bükey! acid jazz!

viki kristina barselona'yı henüz izlemedim. aslında hiç de izlemek istemiyorum ama öyle bir ruh halindeyim ki istemesem bile bu vazifeyi yapıp, sıkarlet hakkında beklenen yorumları yapmam gerekiyormuş gibi hissediyorum.
böyle de sorumluluk sahibi bir bireyimdir.
foto manipülasyon! kafka! pozitivizm!

birey dedim de aklıma geldi; paragrafların altındaki kelimeler yardımıyla sığ yazılarımı daha entelektüel bir bağlama taşıyabileceğimi umut ediyorum.
umarım işe yarar.
inandığım bir güç var! mardin çok büyülü! konvansiyonel!

aslında hakkımdaki bilinmeyen gerçeklerle ilgili bir yazı yazmak istiyorum ama bunun haber değeri taşıması için ünlü olmam lazım.
ünlü olup, geri döneceğim.

sifon suyundan artırdıklarıyla film çekmek

2008-11-08T01:16:00.006+02:00

ben sevmediğimden gitmedim ama gidenler anlattılar, onların yalancısıyım.
rem konserinde pelin sahneye çıkmış ve dünyadaki suyun azaldığından bahsetmiş, herkesi daha az sifon çekmeye davet etmiş.
bu çağrı, ben ve benim gibi kötü birkaç arkadaşımı birkaç gün idare etmiş, kıçlarımızla kahkahalar atmıştık.

komik olan şey dünyadaki suyun azalıyor olması ve bunun önlemlerinden birinin de sifonu daha az çekmek olması değil. suyun azalıyor olması ve iklim değişikliği al gore'dan sonra belki de en çok beni ürkütüyor ve ben de bu konuda elimden geleni yapmaya çalışıyorum. (dalga geçmiyorum)

komik olan, pelin ve onun zorlama çevre duyarlılığı. bana o kadar plastik geliyor ki bu tavrı, zaten kendisiyle tüm derdimin sebebi de bu: samimiyetsizlik.
neden yine pelin'e sardım? çünkü sıkarlet'ten sıkıldım ve hürriyet kom tere'de her allahın günü karşıma çıkıyor.
atatürk'ün ruhunu çağırması, kardeşiyle çırılçıplak dolanmalarına falan hiç girmiyorum ama hükümete tepki olsun diye mini etek boyunu kısaltmasını ama bu kısaltmadan dolayı da üsküdar'da artık rahat yürüyemediğini açıklamasını anmadan da geçemiyorum.

neyse, asıl konu yukarıdaki screenshot'ta yazılı. konserlerde mikrofonu kapıp, binlerce insana sifonu çekmeyin çağrısında bulunan caaanım pelin'in filmdeki öpüşme sahnesi için 10 ton su harcanmış. (hürriyet kom tere'nin yalancısıyım)

tebrik ediyorum pelin. en kısa zamanda birbirinize çok yakıştığınızı düşündüğüm harun ve ikinizin programını izlemek, bir ara da ingilizce şiirlerinden birini burada incelemek istiyorum.

not: güneşin oğlu'nu gidin seyredin.

namaz keeps together

2008-10-31T15:36:00.003+02:00

son görüşmemizden bu yana çok kızdığım şeyler oldu. bunlardan bahsetmek dahi istemiyorum. sinirlendiğimde içimden çıkan faşist hammurabi sizi ürkütebilir.

aslında şeker gibi bir insanımdır.

neyse.

y*şar alpt*kin'in tişörtünü gördünüz mü?

10 ergen gencin 15'inin üstünde gördüğümüz piktogram (öyle mi deniyordu?) gelin ve damatın altında "game over" baskılı şakalı komiklikli tişörtten okkkadar baymışken mezarlıklarda kedilerle konuşan yaşar'ın tişörtü ilaç gibi geldi.

ben gün içinde açıp açıp bakıyorum.

acaba bu tişörtü yaşar mı tasarladı?

öyleyse başka tasarımları da var mı?

değilse yaşar bunu nereden satın aldı? bu tişörtü giyen başka insanlar da var mı?

tasarlayan kişi, bu işi yaparken ne kadar ciddiydi? gibi şeyleri merak ediyorum falan.

ah yaşarcım, biz seni parlak taytının içine soktuğun beyaz atletinin altından bize gülümseyen koltukaltı kıllarınla bale figürleri yaptığın filmlerle seviyorduk.

süper anneler

2008-09-26T10:36:00.013+02:00

bu olayı görsel destek olmadan nasıl anlatacağım, bilemiyorum ama deneyeceğim: muhabbet kuşum louie, çamaşır makinesinin motoruna kaçtı!
akşam eve geldiğimde normalde "ciciiii" diye çığlık atarak ya da en azından "pişş pişşşt" diye seslenerek hoşgeldin diyen minik oğlum etrafta görünmeyince önce sakince, sonra deli gibi lui'yi aramaya başladım. yok. diğer kapılar kapalı olduğundan olabileceği 3 yer var: antre, salon ve banyo. ama yok.
derken banyoda hafif bir inilti duydum. sesin geldiği yeri bulmaya çalışıyordum ama olabilecek hiçbir yerde görünmüyordu. çamaşır sepetindeki kirlileri deşmemin hemen ardından çamaşır makinesinin içinden bir çırpınma sesi geldi.
ön kapağı kapalı olduğundan ancak arka kısmına düşmüş olabilir diye düşünüp makineyi öne doğru çektim. - nasıl bir iman gücüyle çekmişsem artık, sonradan geri itmeye çalıştığımda beceremedim.-
motorun oradaki kapağın çok hafif aralık olduğunu görüp, tutup kapağı kırdığımda gerizekalı kuşumun orada olduğundan emin oldum.
bana gelmek istiyor ama heyecandan ve korkudan o karmaşık aletin içinden çıkamıyordu.
elimi içeri sokup lui'yi tuttum ama incecik aralıktan onu ezmeden dışarı çıkarmam mümkün görünmediği için ayağımla motoru geriye, boştaki elimle de arka kapağı öne ittirerek yavruyu kurtardım. üstelik tüm bunlar sırasında, makineyi fişten çekmeyi akıl etmediğimi eklemeliyim. ama ana yüreği elektrik, trafo falan dinlemez gençler.

nihayetinde en sevdiğim kazağım da lui de simsiyah oldu ama günün kahramanı ben oldum.

bu sene lui'nin ağzından yazılmış bir kompozisyonla yılın anneliğine aday olmayı düşünüyorum.

***

onun dışında, ajansın grafik katındaki kel oranını göz önünde bulundurduğumda fotoşop'un saç dökme etkisi üzerinde bir araştırma yapmayı düşünüyorum.

tatilde third reich'in izini süreceğim, çok heyecanlıyım.

aslında zor be deryik*

2008-09-23T09:07:00.006+02:00

bana bir rahat nefes aldırmıyorlar.
6.5 senenin ardından okuldan mezun olmuşum, staj adı altında günde (8 saat eksi 1.5 saat öğle tatili eşittir) 6.5 saat yayıyorum. bak keyfine zeynep diyorum, yok, olmuyor.

kestirme olsun diye kanyon'dan geçiyorum. şu x-ray tünelinin orada bir gerginlik başlıyor. insanlar kıpır kıpır. nasıl yapsalar da bir öndekinin önüne geçseler, çantasını onun çantasının önüne koysalar?
bu küçük hesaptan kazanacakları 4 saniyeyle kim bilir hangi önemli işi başaracak, hani atomu bölecekler?
yalnızca ortada uyulması gereken bir kural ya da beklenmesi gereken bir sıra olduğunda insanların karşı çıkacağı, sorgulayacağı tutuyor.
sonra ben sinirleniyor ama sakin olmaya çalışıyorum.

ruh ve sinir sağlığım adına çok uzun zamandır haber izlememeye çalışıyorum. ancak dün akşam ana haber saatleri esnasında televizyonu açma gafletinde bulundum. açmaz olaydım.
bülent a. denilen az bıyıklı, şerrrefsiz yavşak, sen kimsin ki "borcumu ödeyemiyorum" diyen çiftçiye, KALK AYAĞA, KAALK! diye bağırma cüretini kendinde buluyorsun?
asıl o odadaki basiretsiz, şerrrefsiz, az bıyıklı ve/veya sözde liberal kalabalık; bülent mollanız, 65 yaşındaki çiftçiye bağırıp azarladıktan, YALANCISIN diye bağırdıktan sonra neyi alkışlıyorsunuz?
yok, sakin olamıyorum.

ankara'da içki sattığı için vandallar tarafından boğazına bıçak dayanan, dayak yiyen ve dükkanı yerle bir edilen adamın haberini de hemen ardından gördüm. görmez olaydım.
bahsedilen yer, turan güneş bulvarı. yani cumhurbaşkanlığı köşkünden başlayıp, yıldız'a, oradan da or-an'a uzanan o uzun, geniş bulvar.
ben yıllarca yıldız'da yaşadım. o bulvardan aşağı okula yürüdüm, yukarı eve yürüdüm, angora'dan pasta aldım, büfelerden içki aldım, botanikte içip sarhoş olduk, sonra oradan yukarı eve yürüdüm.
ve şimdi oradaki bir bakkalda içki aldıkları için hırpalanan genç kızların, sattığı için ölümle tehdit edilen bakkalın haberini duyduğumda, oradan belki ben de içki aldığım için olsa gerek, kan beynime sıçrıyor.
güvenlik kamerasında depoya saklanan kızı gördüğümde yok, imkanı yok sakin olamıyorum.

meme kanserine dikkat çekmek için ünlü ve duyarlı kadınların objektif karşısına geçtiğini öğrenip hatta fotoğraflarına baktıktan sonra, ertesi gün manşetlerde "meme vakfı bunu sahiplenmiyor, boşuna soyunmuşlar" gibi şeyler okuduğumda çok sinirleniyorum. yine sakin olamıyorum.

her ramazanda, yüzlerce insanın sanki hayatlarında ilk defa ramazanla karşılaşmış gibi saçma sapan sorular sormasına da önceleri gülüyordum ama artık pek de komik bulamıyorum.
yahu 751 yılındaki talas savaşının ardından türkler arasında -çoğunlukla siyasi sebeplerden dolayı- kitleler halinde islamiyet kabul edildi. yani nereden baksan 1250 yıldan fazla olmuş. hâlâ daha öğrenemedin mi oruç nedir, bayram kimdir? kolektif salaklık karşısında da sakin olmam mümkün olmuyor.

ama aslında şeker gibi bir insanım, gerçekten.

(*) google reader'ı her açtığımda deryik'in "aslında zor değil" başlığını görünce içimden kendi kendime söylediğim cümledir.

ben var homo neanderthalensis olmak

2008-08-09T14:50:00.007+03:00

merhaba gençler,

bu hafta bizi tüm sinir bozuculuğuyla pelin selamlıyor. haberin görüntüsünü kaydettiğimden beri birkaç gün geçti, her elim gittiğinde derin nefes alıp içimden "yoga, meditasyon, buddha, mahatma gandhi... yoga, meditasyon, buddha, mahatma gandhi..." falan diye mırıldandım ama işe yaramadı.
sanırım doğu felsefesini tam olarak kavrayamamışım.
eminim pelin bana bu konuda yardımcı olabilirdi.
ama benim onun gibi bir arkadaşım olsa, o gül yanaklarını günde en az üç posta tokatlayacağımdan buna fırsatımız olur muydu, bilemiyorum.

bonjuğ, ben büyükelçi kızıyım, babamın görevi dolayısıyla o kadar çok gördüm geçirdim ki, kendimi en iyi ingilizce ifade edebiyorum. üst dudağım yok. o yüzden et yiyemiyorum. ama bitki çayı ve brokoliyle besleniyorum. en iyi arkadaşım harun kolçak. birbirimize sebze çorbası tarifleri veriyoruz. zaten eşcinselleri çok severim. bir kadının en iyi arkadaşı eşcinsellerdir, candır onlar. memelerimi açtığıma bakmayın, aslında çok ama çok akıllıyım. boğaziçinde tarih okuyorum. ki bu innnanılmaz akıl ve zeka gerektiren bir uğraş. bu sebepten kendime entelektüel konularda güvenim o kadar tam ki, her tartışma programıma etime butuma aklıma dahi bakmadan koşa koşa gidiyorum ve cümleler kuruyorum. kurduğum cümleler şunlar: "özal, 80 sonrası gençliği, apolitik, darbeye karşıyım, sıtatüsko, pozitif enerji, eflatun demiş ki, mor ve ötesine bayılırım, nükleere hayır, mardin çok büyülü, inandığım bir güç var, ingilizce şiir yazarım."

elbette sevdiğim et y(iy)emeyen insanlar var ama genel olarak vejetaryenlere şüpheyle yaklaşırım. bunun en önemli kanıtı -belki de müsebbibleri- pelin batu ve harun kolçaktır.
tanıdığım tüm sıkıcı insanlar et yemiyor değiller ama tanıdığım tüm et-yemezler sıkıcı insanlardır. mizah duygusu ve et arasında pozitif korelasyon olduğu hissindeyim.
bu, ben fakirin yüzeysel hayat görüşlerinden yalnızca biri.
aksini ateşle savunmayınız, bu neandertal'e gülünüz geçiniz. mağaradan henüz çıktım, şaşkınım.

björk ve björk severler hakkında da bazı görüşlerim var ama birleşip beni migrosa falan et almaya giderken yakalayıp tartaklarlar diye korkuyorum açıkçası.
teke tek gelecekseniz tamam ama jiu-jitsu'm tahmin edilebileceği gibi, o kadar da ileri değil. (bakınız ilk paragraftaki uzak doğu felsefesi algısı)

migros demişken, kasap reyonunda bir kuzu but isteyip, görevliden kemiğini çıkartmasını rica edin. eve gelip tuzla biraz ovup, birkaç tane karabiber sokuşturun. çelik tencerenin altını çok kısık yakıp, başka hiçbir şey koymadan eti pişirin.
buyrun size tandır.

sadece keçi peyniriyle hayat geçmez,
pelincim seni öpüyorum, inşallah eflatun'un cümlesi seni nereye çektiyse orada kalır geri dönmezsin. orada harun kolçak'la çiftleşir ve dünyaya bolca lahana ve brokoli getirirsiniz.

25

2008-07-30T21:12:00.003+03:00

doğumgünlerini ve doğumgünlerimi sevmem zaten.
bünyemde gereksiz bir gerginlik yaratıyor. o gün herkes sana haddinden fazla iyi davranıyor, sen aslında hediye beklemiyormuşsun gibi yapmak zorunda kalıyorsun ama bir yandan da acaba x aricak mı, y hatırlicak mı? gibi şeyler düşünüyorsun. aramayıp hatırlamadıkları zaman, aslında umursamayacakmışsın gibi hissetsen de hafiften bozulduğunu farkediyorsun falan.

mesela saat 21:27 ama annem hâlâ aramadı. kendi kendime önemsemiyormuş gibi yapıyorum ama aslında öyle olmadığını da biliyorum. bunun aynısını babam beni telefonla aradığında da yaşadım.

telefonumun ekranında, telefonumda kayıtlı olmayan ama ezberimde olan numarasını gördüğümde aslında önemsemiyormuşum gibi davrandığım halde onunla konuşmaya hiç de hazırlıklı olmadığım babam, bir senedir ilk defa konuştuğu kızına okulunu bitirip bitirmediğini sormak için harika bir gün seçmişti.

kendisini buradan, zaten bisküvi yiyip sıkıntıdan saçlarımı yolarak girdiğim doğumgünümü daha da boktan bir hale getirdiği için tebrik ediyorum.
doğumgünlerini onlarca insanla kahkaha atarak giren insanları da çok kıskanıyorum.

merhaba afakanlar

2008-07-21T20:19:00.002+03:00

sanki benden başka kimse evde oturmuyormuş ve canı sıkılmıyormuş gibi hissediyorum.

rock chick peyote'den bildiriyor: winona riders

2008-06-24T14:25:00.003+03:00

20 haziran'da milli maç sonrası sahne alan bu üç adam, gerek maç sırasında ziyadesiyle alkol almanın gerekse yetersiz kalan klima sebebiyle sahnede isilik çıkarmanın etkisiyle konseri erken bitirdi.
ama bitirmeden bir süre önce ön sıralarda bir babayiğidin, şarkı esnasında ali'nin distortion pedalına basma gibi bir hobi geliştirmesinin akabinde ali sahneden atlayıp:
- senin ******** ******!!! ***** *******!!!!! *****!! diyerek çocuğu biraz okşadı.

derken, bir süre önce maç izlerken bir şişe rakı bitirip penaltılarda masayı barbar canon gibi havaya kaldıran alec, durumu farkederek davulun arkasından atlayıp bagetleriyle çocuğu biraz daha okşadı.

birbirine ve kafaya çarpan bagetlerin sesini duydukça gülesim geldi, tutamadım.
ama "yaa galiba pedala basan çizgili çocukmuş, onlar arkadaşı olan siyahlıyı dövdüler"i duyunca kendimi tuttum.
ve "bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim" dedim.
arkadaşının yediği dayağı da böylece aklamış olduğumu düşünüyorum.

"noldu, neden dövdünüz çocuğu?" diye sorulduğunda
- bilmiyorum, ali başlayınca ben de girdim. kesin bir şey yapmıştır. diyen sevgilimin başka bir macerasıyla bitirelim:

konser bitiminde terden ıslanan tişörtünü değiştirirken kendisine laf atan rastalı çocuğun saçından tutup, suratına yumruğu akşettikten sonra:
"ohhh, hep rastalı birini dövmek istemişimdir."

eğreti gelin

2008-06-11T10:25:00.004+03:00

louie son zamanlarda iyice çıldırdı. aşka gelip saçlara sürtünüyor, ciyak ciyak bağırıp aşk şarkıları söylüyor falan. ve bunu yaklaşık 3 aylık olduğundan beri, 4 aydır yapıyor.
bu kadar erken aşka gelen bir kuş bilmedim, görmedim.

bir de bu 6 ay içinde 3. kezdir tüylerini değiştiriyor. acaba bir şeyi mi var diye çok endişelendiğim için günlerdir internetteki mubiş forumlarında fink atıyorum. (mubiş, muhabbet kuşlarının, onları besleyen/sevenler arasındaki kısaltması)
okuduğum şeylerden biri, yeni çıkan tüylerini beğenmezse en iyisini çıkarana kadar uğraştığı. kendine yakışanı bulana kadar bizim ev kümes gibi tüy dolu olacak yani.
çapkın oğlum üst baş yapıyor kendine.

neyse, beni sabahın köründe 1.5 saat sonra son finalim başlayacakken bu yazıyı yazmaya itekleyen şey başka.
artık louie'nin tek başına olmasına gönlümüz razı olmadığından önümüzdeki hafta ona bir manita almaya gideceğiz. muhabbet kuşları eşli yaşadığından ve monogam olduklarından, eşlerini kendileri seçmek istiyorlarmış.
biz de oğlumuza bu flört özgürlüğünü verip, pet shop'a yanımızda götürerek manitasını kendisinin seçmesini sağlamaya karar verdik.

alec ise bu konuda çok dertli.
henüz 7 aylık olan oğlumuza 1-2 yaşında bir dişi kuş almak istiyormuş.
akran olmayan kuşların anlaşamadığını söylediğimde bana açıldı:
meğer gözünü bizde açan louie, başka kuşlarla temasta olmadığı için henüz çiftleşmek konusunda bir şey bilmiyormuş. o yüzden eğreti gelin hesabı erişkin bir dişiden bir süre gerekli cinsel eğitimi aldıktan sonra o kuşu gönderip, çıtır bir dişi almak istiyormuş.
(nasıl yüreğin dayanacak eve aldığımız kuşu tekrar göndermeye dediğimde bana: bırak yaa, yollu o zaten dedi.)
çünkü louie, yanına nasıl yapılacağını bilmeyen bir dişi gelirse, kendisi de ne yapacağını bilmediği için öyle saçma sapan davranıp birbirlerinden soğurlarmış.

bunun çok saçma olduğunu, hayvanların içgüdüsel olarak ne yapılacağını bildiğimi söylediğimde ise bana blue lagoon örneğini verdi!

eğer işe yarasa, babası olarak cinsel eğitimini kendisi verirmiş ama muhabbet kuşu dünyasında işler bizimkinden farklı oluyormuş.
acaba google'da muhabbet kuşu pornosu var mıdırmış, başlangıç için iyi olabilirmiş.

bu esnada louie, aramızda konuştuklarımızdan habersiz tepemizde "küçük kuuuuuuuuuş" diye bağırarak uçuyordu.

10 kişiden grup olmaz yahut teknoloji algımın sınırı da bir yere kadar

2008-05-21T20:40:00.006+03:00

birkaç gündür evde terminator: the sarah connor chronicles izleniyor. terminatör'ün dizisi işte anlayacağınız.
bizimki, "bu ne biçim terminatör, mutfak robotu bile ondan daha tehlikelidir, izlemem mizlemem." dediyse de dvd'leri kaptı, eve getirdi.

işini bildiği için, eşref saatimi kollayıp beşiktaş'ta balıkçıda oturmuş şahane bir salata yerken (ertuğrul özkökvâri bir giriş!) ikna turlarına başladı.
ben her zamanki gibi önyargılıydım.
o ise sandığım kadar kötü olmadığını açıklayabilmek için terminatör hakkında ne bildiğimi sordu.

"- işte arnıld şıvarzeneger bi polis. sonra ölüyor. ölünce onu yeniden yapıyorlar, terminatör oluyor. sonra bir de uzaydan gelen robotlar var."
cevabıma neden bu kadar güldüğünü ilk başta anlayamadım. meğer starwars, robokop ve terminatörü karıştırıp yeniden yorumlamışım.

"- ne farkeder? terminatör dediğin elinden ateş edebilen, ensesinden bomba fırlatabilen bir adam işte benim için." dediğimde ise, gözlerinden yaşlar akıyordu.
hâlâ robokop'la karıştırıyordum. zaten yoda dedikleri de benim için fıstıklı sarma'ya benzeyen küçük yeşil bir cüceydi.

hiçbir şey bilmediğim ama hakkında bazı fikirlerim olduğu bazı şeyler var. o fikirler öyle yüzeysel ve o kadar yanlış ki bizi çok eğlendiriyor. unutmamak için bunları yazmak istiyorum ama hep unutuyorum.

neyse.

ama unutamadığım bazı şeyler var. mesela son zamanlarda gittiğimiz berbat konserler. gutter twins ve sebadoh faciasını daha önce yazmıştım. hemen ardından da broken social scene eziyetine maruz kaldık.
babylon tıklım tıkışlığında kısa boylu robot-sever kızlar, kabak kafalı reklamcılar, ilk defa müzik dinliyormuşçasına coşkulu ecnebiler arasında ...... gibi bir müzik dinledik. (noktalı yeri dilediğiniz bir fallik kelimeyle doldurabilirsiniz)
(alec'in benim ağzımdan konser yorumları yaptığı rak çik bildiriyor serisinin ilgili bölümü için; bakınız.)

biletleri sevgilim almıştı.
şimdi çemkirmiyim, belki o beğenmiştir diye düşünerek "hadi zeynep, hadi biraz daha dayan, bir şarkı daha, hadi nefes al, az sonra bitecek, olmadı bayılma numarası yaparsın" diye telkin yapa yapa uzun bir süre dayandım.
kendime uğraşlar buldum, mesela önümdeki kel adamları saydım. 5 m2'lik bir alanda ebatları bir cüce ve bir badici arasında değişen 4 kabak vardı.

çok mutsuzdum, antibiyotik kullandığım için içki de içemiyordum.
herkes çok eğleniyordu, kısa boylu robot-kızlar zıplıyordu, kabak kafalar birbirlerine sürtünmeye başlamışlardı.
bense çıkıp canım ciğerim'de şiş yemenin hayallerini kuruyordum.
mikrofon izleyiciye fırlatılıyor, üflemeliler sahnede zıplıyordu.
şapkalı vokalist, otobüste poposunun ellendiğini söylüyor, kalabalık daha da coşuyordu.

adeta bir ergen gibi, kendimi dünyaya ait hissetmiyordum.
utanmasam üst katın balkonundan aşağı atlayacaktım.
herkes çok eğleniyordu.
artık ayıp olmasın diye sağa sola sallanmaktan da vazgeçmiş, domuz gibi sahneye bakıp, heykel gibi dikiliyordum.

derken, "ben yoruldum, oturalım mı?" dedi.
kafa salladım.
"ben çok sıkıldım ...... gibi çalıyorlar" dedi. (yine fallik bir obje ile doldurun boşluğu)

birden ergenlikten çıktım, gözlerim ışıdı. onu da çekerek kendimi dışarı attım.
yandaki kaldırımda oturup içeriden çıkacak arkadaşımızı beklerken, indie'ye nefretimizi kustuk. bir dahakine gitarlı davullu bir konsere gitmemiz gerektiğine karar verdik.
ona neden aşık olduğumu bir kez daha hatırladım, sonra gözlerinin içine bakıp "canım ciğerim'e gidip şiş yiyelim mi?" dedim.
(çok pişmanım, keşke tut kolumdan rock werchter'e götür beni deseymişim.)

dünyanın en romantik anını bozuyorum ama terminatör'ün ilk sezonunu bitirdiğimizden beri kafamızı bir soru kurcalıyor: robotlar dünyayı ele geçirip insanları falan öldürüp ne bok yiyecekler? niye yani? neden?
zaten robotsun.

ferdi tayfur haklıymış, artık ben de hayatı çoban salata gibi görüyorum.

rujdan mermiler, allıktan ve fardan bombalar

2008-05-14T18:26:00.003+03:00

kocaman rengârenk makyaj malzemesi dükkânlarına bayılıyorum ama içlerine girmeye çok korkuyorum. yanımda biri varsa biraz daha rahat olabiliyorum ama eğer yalnız başımaysam perili bir köşke, yılanlarla dolu bir havuza ya da bir mezarlığa girerim daha iyi.

bu mek'ler, sefora'lardan falan önce büyük parfümerilerde de başıma gelirdi. bi allık, bi ruj bakabilmek için sağı solu kolaçan edip, standların ıssız olduğu bir zamanı kollayıp, tam incelemeye başlamışkeeeeen, basılırdım!

sezonun modasına göre değişen ama genellikle beyaz göz altlı, simsiyah gözlü bir kadını başımda dikilmiş bulurdum.
şimdilerde de durum hiç değişmedi, değişen yalnızca bu kadınların ruj rengi.

amacım bir aylaynır, bir allık, belki de bir ruj almak ama cevabını bilmediğim öyle çok soruyu öyle seri sormaya başlıyorlar ki, gözlerim dolu dolu kaçasım geliyor.
sanki kaçarken de o bellerindeki makyaj fırçalarını arkamdan fırlatacaklar gibi hissediyorum.

bu aralar birkaç şey almak için oralara girmem lazım, endişeliyim.

anneniz şimdi oturum açtı

2008-05-09T17:08:00.003+03:00

bundan tam on sene önce bütün gece internet başında oturuyorum diye sabaha karşı 3'te telefonun odamdaki modeme uzanan paralel kablosunu evdeki ekmek bıçağı ile kesen annem, kabloların birbirleriyle şase yapmadan nasıl bağlandığı başta olmak üzere elektrik konusundaki ihtisasımı borçlu olduğum kişidir.

kendisi birkaç yıl önce sanal dünyayı keşfetti ve şimdi aktif bir internet kullanıcısı. buna yavaş yavaş alıştım ama pek kolay olmadı.
mesela msn'de onu ilk online gördüğümde tıkladım, pencere açıldı, bir şeyler yazdım. ama cevap gelmedi. bekledim bekledim. biraz sonra "typing" yazısını gördüm. şu cümleyi yazması ise yaklaşık 7 dakika kadar sürmüştü:
"nereye yazılacağını bir türlü bulamadım"

daha bu cümlenin ciğerlerimde, diyaframımda, karın kaslarımda yaptığı ani etki geçmemişken, ikinci cümlesi ardından attığım kahkahanın etkisiyle kafamı monitöre çarpmıştım:
"bu fareye bir türlü mukayet olamıyorum"

nereye yazacağını bulamayan, fare'ye mukayet olamayan annemin yazı karakteri ise kişiselleştirilmiş, kırmızı italik tahoma yapılmıştı. bunu kendi başına nasıl becerdiğinin esrarı hâlâ çözülemedi.

yuro'ya avro diyen biri olarak, interneti tabirlerini de türkçe kullanıyor (ve beni de "sen ne biçim edebiyatçısın, doğru türkçe konuş" gibi laflarıyla tenkid ediyor.) örneğin:
msn = mesene
online = çevrimiçi
inbox = gelen kutusu
contacts = kişilerim
mail yollamak = ileti atmak gibi...

"- anne bu saçma powerpoint'leri neden buluyorsun?"
"- kişilerimden ileti geliyor. gelen kutumda daha birçok böyle iletim var." gibi...

powerpoint demişken, kanayan bir yaraya daha parmak basmak isterim: ANNEDEN GELEN FORWARD MAIL. bu tip forward maille başetmek çok zor.
çünkü can dündar'ın mükemmel yazısı, anne kalbi, sevimli bebekler, aşkın gücü, boncuk yapan izmir köyü gibi powerpointleri okumadığınızda sitem ediliyor.
arkada lanet bir müzik, döne döne gelen ışıklı cümleler, suyun üzerinde yansıması titreyen gül motifleriyle döşenmiş bu powerpointleri kim hazırlıyor çok merak ediyorum. bulursam hepinizin öcünü alacağım.

dozunda bırakıp; yavru kutup ayıları, foklar gibi sevimli hayvan resimlerine hiç girmek istemiyor ve ilgili bir msn snapshot'ıyla programı bugünlük burada bitiriyorum.

çeşitli konserler, bazı kadınlar ve tabii ki sıkarlet

2008-05-06T16:10:00.006+03:00

the gutter twins'te sağ tarafta duran twin, senin o izleyiciye "hello motherfuckers" diyen diline 48 tane tığ geçirir, çakmakla yakar, tuzlu suda bekletirim.
eşşoğlueşşek, "hello motherfuckers" ne demek. kimsin, scott weiland falan mı sanıyorsun kendini.
yaptığın müziğe de söyleyecek birkaç çift lafım var ama çok ayıp şeyler. neyse.

sebadoh'a söylenecekleri sevgilim benden önce, benim ağzımdan yazmış bile. (bu "rock chic bildiriyor" serisi devam edecek gibi.)
siz onlardan daha iyisiniz alec, şifa niyetine bir winona riders konserini dört gözle bekliyorum.

goddess artemis'in günler öncesindeki mimine de ancak cevap geliyor.
edebiyat, müzik vs gibi alanlarda favorilerim arasında pek kadın bulunmadığından, soruyu yalnızca güzellik olarak yorumluyorum.
işte benim beğendiğim üç kadın, bunlar: birkin, bardot ve moss ♥.

sıkarlet-sevenler, baştan söyleyeyim, bu üç kadına laf söyleyip kendinize güldürmeyin.
bu da size kapak olsun. vanity fair kapağı.
yoğrulmak için yere serilmiş 80 kilo mantı hamuru gibi durmuyorsa ben de şarkıcı seal olayım.

popo lömbür lömbür olduğundan, yüz üstü yatınca yayılmış.
ağızda o çakma seda sayan ifadesi.
boyun desen e.t. mi desem, adem elması mı?
hele o kırdığı bacağı yok mu, kaynatıp suyuna pilav yaparım. benim dipfrizde bekleyen tavuk butlardan bir farkını göremiyorum.
bir şaplak atsan, 3 gün lömbürdeyecek, jöle gibi.
he heeey, yavrum sıkarlet. o push-up larla, korselerle kırmızı halı üstünde gezinirken iyiydi tabii.
ah bir de bu fotoğrafın bir de fotoşoptan önceki halini görebilseydik üstüne şiir bile yazılırdı.

keira hakkında hiçbir yorum yapmıyorum. mösyö templar kızabilir.

foto haber seçkisi, bir tık ötede

2008-04-25T12:40:00.009+03:00

hürriyet'in magazin bölümünü okumaya bayılıyorum. güne keyifli bir başlangıç için bir fincan kahve eşliğinde 15 dakika hürriyet magazin ve foto-haber öneriyorum.

"işte o haberler"

bu büyücüler kara yüzüklü mü altın yüzüklü mü ve otobüsteki adamların neresine dokunuyorlar?

ebru'nun henüz dişçiyle tanışmadığı ve "demir attım yalnızlığa" diye şarkı söylerken diş aralarından tükürük saçtığı yıllar. daha ne uche ile klibi ne de futbol topu gibi silikonları var.

din hassas bir konu, bir şey söylemesem en iyisi. paşa'yı çok severim, kralımızdır.

bir defilede yılmaz m*rgül'ü podyumda yürürken görmüştüm, çenesi boynuyla 90 derecelik bir açı oluşturarak göklere doğru bakıyor ve içine bir şey giymediği ceketin altındaki bebek poposu gibi epilasyon yapılmış göğsünden iki küçük meme ucu izleyicilere göz kırpıyordu.
yılmaz m*rgül'ü bir de sabah şekerleri zamanından hatırlıyorum. programa gülb*n *rgen konuktu. m*rgül de telefonla yayına bağlanıp kendisine evlenme teklif etmişti. g*lben, şakaya vurup reddedince de trip atmış ve telefonu kapatmıştı.
bu da yılmaz'la bir anımız işte.

kuru iftira: hiç de bile 4 değil; 3 karısı varmış.

ve yılın sunuculuk resitali:

son olarak necla ve kızı, uzay gemilerinden henüz inmiş gibi görünüyorlar.
son birkaç gündür necla nazır'ın pantolonunun altından gözüken beyaz şeylerin ne olduğunu ve kızcağızın surat ifadesinin doğuştan mı yoksa makyajının bir espirisi mi olduğunu düşünüyorum. (şahane cümle)

ana haber bülteniyle yakında karşınızda olucam.

puşkin puşkin gülmek

2008-04-18T19:32:00.004+02:00

starbaks'ın o kahve beklenilen tezgâhında dikilmiş kahvelerimizi bekliyorduk. biraz önce verdikleri fişi elinde evirip çevirip bir külâh haline getirdi. konuşmuyor, bekliyorduk.
neden sonra ben, "o rus kontes meğer puşkin'i türkçe'ye ilk çeviren çevirmenmiş" dedim.
elindeki külâhı bana doğru uzatıp:
- sen onu benim külâhıma anlat, dedi.
sırf bunu söylemek için susmuş, pusuda bekliyormuş meğer.
- ben bunu yazmaz mıyım eve gidince? dedim.

içimdeki führer

2008-04-14T10:04:00.005+02:00

son zamanlarda açılan süpersonik salonları saymazsak, sinemaya her gittiğimde sinemadan da, sanattan da, insanlıktan da, dünyadan da, yaşamaktan da soğuyorum.
kendime de, festivale de, salona da, şehire de sövüyorum.

yılların lanetidir. sinemada, konserde, tiyatroda, her yerde mutlaka önümde bir koca kafalı oturur, ben de bütün performans boyunca kudururum. arkamdakini engellememek için kendim de fazla kıpırdanmam, öyle kendi kendimi yer dururum.

rexx'deki balıklı bulgur'da, iki sıra önümdeki dev kadın; o cüssenle orta sıranın ortalarında yer almaya utanmadın mı? sana o bileti kesenin hiç mi aklı yoktu? hadi bir yanlışlık oldu diyelim, ne diye 157 dakikalık film boyunca koltuğunda raptiye varmış gibi kıpırdanıp duruyorsun?
bir sıra önümdeki bir çift kadın; film sırasında fısır fısır bir şeyler konuşacaksınız diye kafalarınızı bitiştirip durdunuz, zaten yarısını gördüğüm ekranın geri kalanını da kapladınız. bu kadar muhabbet ederek film izlemek istiyorsanız evinizin salonunda yayılarak film izleyebilirsiniz. sinemaya gelmeyin. hatta dışarı çıkmayın.

emek'teki the savages'taki o bon jovi saçlı adam için ne söyleyeceğimi ise gerçekten bilemiyorum. gelip önümüze oturduklarında gözlerime yaşlar doldu. bağıra bağıra ağlamak istedim. tam sinirden adamın saçlarını çakmağımla tutuşturacakken, sevgilim yer değiştirmeyi teklif etti.
değiştirdik.
bu sefer adamın yanına, yani önüme semra özal saçlı bir kadın yerleşiverdi. hani şu kahkülü, alından 15 santim havada olan enine boyuna kabarık saç modeli.
altyazıdan geçtim, sağdaki karakter solda kiminle konuşuyor göremiyorum.
belgeledik. sinema ışığında ve cep telefonuyla olduğu kadar.

bir de "biz öylesine oturmuştuk ki" tipleri var. ya görüyorsun, dışarısı ıngıl ıkış dolu. belli ki bütün koltuklar dolacak. elindeki bilette yazan numaraya otursana, mal.
bir de sıranın ortasına "öylesine" otururken ayağımıza basıyorsun, sahibi gelince çıkarken ayağımıza basıyorsun. beni insanlıktan çıkarıyorsun.

emek'in önünde yine bir kıyamet kalabalığı, film başlamak üzere içeri girmeye çalışıyorum. ama arkadaşlarını tam da giriş kapısı önünde bekleyen bir güruh yüzünden içeri girmek için bildiğim akrobasi numaralarını uygulamam gerekiyor. tam basamağa adımımı atmak üzereyken, böbreğimin biraz üstüne acayip bir acı saplanıyor. arkamdaki adam, ilerlemek için elindeki cep telefonunun anteniyle beni ittiriyor.
- beyfendi napıyorsunuz?! diyecek oluyorum.
- pardon, ben hemen bir bye diyip çıkıcam. diyor.
benim nutkum tutuluyor.
biraz önümdeki pipolu, bıyıklı, sakallı adama:
- hocam, ben gidiyorum, bye. diyip uzaklaşıyor.
böbreğim ve omurgam bir anda rahatlıyor. ama içimdeki o küçük hitler kış uykusundan uyanıyor.

lütfen, sinema tiyatro gibi yerlerde peynirli tombi ya da sucuklu tost gibi iğrenç kokulu şeyler yemeyin.
koltuğunuza doğru yürürken ön sıradaki insanların kafasına çarpmaması için çantanıza dikkat edin.
giriş yazan yerden girin, çıkış yazan yerden çıkın.
ve en önemlisi, sağdan yürüyün. SAĞ!

insanların yürümeyi, oturmayı, konuşmayı bildiği, köpekleri sanat galerilerinde aç bırakmanın sanat olarak kabul edilmediği ve erkeklerin kadınları taciz etmeyi hak olarak görmediği bir dünya dilemek isterdim ama onun yerine
bir meteor falan çarpsa da kainat insanlardan temizlense diyorum.
kardeşlik, barış falan bizim neyimize.
rahat uyu pippa.

keyra'nın kahvaltısı

2008-03-25T12:29:00.005+02:00

bu fotoğrafı gördüğümde aklıma onun ateşli bir hayranı olan ve artık keira ile bütünleşen mösyö templar geldi. yayınlamadan edemedim.
gücenmesin diye fotoğraf hakkında yorum yapmayacağım, yalnızca seslendirmeyle idare edeceğim:

- kkkhhhhh!

not: lütfen üzerine tıklayarak fotoğrafın büyük haline bakın.

yaşar kemal

2008-03-10T18:19:00.003+02:00

ben bugün yaşar kemal'le tanıştım, elini sıktım, konuştum. artık havamdan geçilmez...

çanak çömlek patladı

2008-02-26T21:46:00.003+02:00

aslında ben eskilerden cingıl hatırlayıp, onları toplarlamaya çalışıyordum ya da gaza gelip nikol kidman'la ilgili bir dosya hazırlayacaktım ama iki tane sobe farkettim. (dahası var mı bilemiyorum)
ve dedim ki "üşengeçliğin sırası değil aslanım" dedim, sonra dedim ki "şimdi ikisini de yap yoksa hayatta yapamazsın" dedim. öyle oldu.

ilk olarak sinyorita deryik'in sobesi: yaptığınız en salakça alışveriş.

deryik'in listesini okudum ve birçoğunun altına imzamı atıyorum. mesela:
o saçları saçma bir topuz yapmak için kullanılan aptal alet. deryik bunun harika bir robot resmini çizmiş, bakınız yanda görünüyor. yalnız ben bunu aldığımda galiba 1994 senesiydi. sonra da bir arkadaşıma doğumgünü hediyesi olarak kakalamıştım. umarım burayı okumuyordur. üzgünüm görkem...

ve avokado. egzotik isminin çekiciliğine kapılıp migrostan iki tane almış, alırken de sert olanları özelllikle seçmiş sonra evde bir süre ne yapacağımı bilemeden avokadolarla bakışmıştım. sonra öğrendim ki zaten sertleri değil yumuşakları makbulmuş. hâlâ daha avokadoyla ne yapılacağını bilmem, getirseniz bön bön bakarım. 2002 falan.

selülözik oto spreyi. bunu duvarlara bir şeyler yazmak için almış ama sonra bu kadar asiliği g.tümüz yemediği için bisikletimi boyamak için kullanmıştım. 1997-98.

kabalcının indirim reyonunda görüp merak edip aldığım görgü kuralları ansiklopedisi. sevgilim odamda bunu gördüğünde "bununla ne yapıyorsun?!" diye sormuştu, nasıl açıklayacağımı bilemedim. (kendimi ona leydi diye tanıtmıştım, asaleti bir ansiklopediden öğrendiğimi düşünmesini istemezdim.) 2007

prag'dan anneme getirdiğim hediyeler arasında bir de ahşap rengarenk bir çiçek vardı. işte saksının içinde birkaç tane çiçek, hepsi ahşaptan ve rengarenk. ben çok sevdim, çok orijinal olduğunu düşündüm, en severek getirdiğim şey o oldu. neyse döndük, anneyi ziyarete gittim, hediyeleri verdim. teşekkür etti. sonra dışarı çıktım ve sokakta tezgahta aynı çiçeklerden satan birini gördüm. anneme söyledim "biliyorum, bozuntuya vermek istemedim" dedi. 2007

daha aklıma gelmiyor. o hâlde şimdi mösyö enivan'ın sobesine geçiyoruz: hangi iki zaman dilimine gitmek istermişim?

1.) sümerler zamanında yaşayıp neler çevirdiklerine şahit olmak isterdim.
2.) ikinci şıkkı bir türlü karar verip yazamıyorum. bence böyle bir imkânım olsa ben her zamana gitmek ister, suyunu çıkarırdım.

sobeyi devam ettirmek konusunda pek iyi değilim, çekingenim. cevaplamak isteyenler benim adıma kendilerini sobeleyebilir.
jongüüül kurtsun çıııık. çanak çömlek patladı, çanak çömlek patladı.*

*bunlar bazı saklambaç terimleridir.

yaz kızım kereviz

2008-02-20T18:24:00.007+02:00

ziyaretçilerin istatistiğini tutan siteleri kullanan herkes elbette arama motorlarının sonuçlarına epeyce gülüyordur. ben bunlara bakmaya da üşenirim ama geçenlerde bi' bakıverdim. eminim herkesinki aşağıdakilerden daha komiktir, bunları komik olduklarından çok bende uyandırdıkları merak yüzünden yayınlıyorum.
şimdi buradan o arkadaşlara bazı sorularım olacak. örneğin:

"seda sayanın makyajsız olmasına ne dedi"
kim ne dedi canım? kim seda sayan'ın makyajsız olmasına ne diyebilir? günlerdir bunu düşünüyorum. nihat doğan mı? oğlu mu? abdullah gül mü? KİM?

"balık etli bayan ne giyer"
bence balık etli bayanlar canları ne isterse onları giyebilirler. göbeği açık şeyler giymeseler kâfi. ayrıca "balık etli bayan" ne saçma bir kelime öbeği: "şişman kadın" işte o dediğin, balık etli bayan da neymiş?

"bana yakışan saç modelini nasıl bulurum"
en yakın mahalle kuaförüne gitmek, gugıldan aratmaktan daha iyi bir sonuç olabilir şekerim. ama diyorsan ki "zaten fönü de kötü çekiyor, onun keseceği saçtan ne olur" o zaman bana bir boy bir portre fotoğrafını ve en sevdiğin artisti yaz yolla. ben yardımcı olurum.

"iri popolu kadınlar"
koca g.tlü yazmaktan imtina edecek kadar kibarsınız da gugılda bunu aratacak kadar utanmazsınız, bizden kaçmıyor.

"death note taki L ne tatlı"
evet öyle de, anlamıyorum, neden öyle bir şey yazıp ara tuşuna basıyorsun? chat değil annem bu. naber yazıp da ara'ya basıyorsundur sen.

"fergie altına işeme fotoları"
yorumsuz

"seda sayanın memeleri" "scarletin memeleri" vs.
bütün bu sapıklar sıkarlet yüzünden buraya doluştu. hayaksişeytan.

"balık etli kızlar için abiye"
bakın, balık etli kızlar, size sesleniyorum. çok yanlış bir yerdesiniz, size ben yardımcı olamam. allah yardım etsin.

"lost dizisi ne anlatmaya çalışıyor"
cevabını bulursanız bana da mail atın, sevinirim.

yani özet olarak bir süredir bu sayfalarda sarışın tombul kadın memeleri görebilmek için yanıp tutuşan abazalar (abaza mı abazan mı emin olamıyorum) ve giyecek bir şeyler bulamayan tombul kızlar dolanıyor.
ayağınızı denk alın.

not: birkaç gün önce beni çok sevindiren bir mail aldım. bu bir ilk. yazmak bile çok havalı: bir mail aldım, bir mail aldım, bir mail aldım, bir mail aldım, bir mail aldım. neyse.
haklı mücadelemde bana destek veren sevgili b. kristensenn'e çok teşekkür ediyorum. arasıra açıp açıp bakıyorum. yolladığı mailin eklentisini de yazımın ucuna iliştiriveriyorum.

son kez: sıharlet ve ilk kez: çoban salata

2008-01-25T13:52:00.001+02:00

bir alttaki postun yorumlarını okuyanlar göreceklerdir; beautyisdead rumuzlu arkadaşımız utanmadan, sıkılmadan, başı öne eğilmeden, umarsızca, fütursuzca sıharlet'i korumuş, onu hâlâ sevenlere arsızca seslenmiş ve buna da kanıt olarak hanfendinin sözüm ona güzel fotoğrafarının adreslerini yazmıştır.

bahsedilen fotoğraflardan iki tanesini yine, üşenmeden, evimizdeki fotoşop laboratuvarımda islami usüllere uygun bir şekilde yanyana getirdim.
işte ibret belgesi:

resim altı yazısına gerek görmüyorum.

yolladığı bir diğer fotoğrafa baktığımdaysa tam da şu günlerde izlediğim "death note" isimli capon anime dizisindeki esrarengiz dedektif L, yani ryuuzaki'yi görür gibi oldum. buyrun:

bu fotoğrafa bakıp da "ah ne güzel kızmış" diyecek insanevlâdı için: 444 4 469 (dünya göz hastanesi)

bunlar da hazır elim değmişken, benden size:
sarı bir gacı olduğu halde romanlığa özendiği görülen kızımız yine dünya çirkini. erkeklerin beyin fonksiyonlarını sekteye uğratmak için çirkin suratından dikkati çekmek amaçlı açtığı memeleri bile onu kurtaramıyor. gülşen bubikoğlu da çingeneyi oynamıştı, buyrun, göz var nizam var. sen çingensin, çirkinsin sıharlet. objektife kırıtacağına yanındaki kadına bak da kendinden utan sıharlet.

nur yüzlüsün gülşencim, yanındaki de bir kalıp beyaz peynir.

yanyana 3 sıharletler, insan hangi birine bakacağını şaşırıyor açıkçası değil mi?
ilkinde, yaz aylarında televizyonda sıkça birbirlerini güneşyağlarken gördüğümüz, antalya'da herhangi bir barda kıllı yağız erkeklerin "kiss, sex?" diye yanaşarak başladığı ilişkilerin tombul, beyaz kız başrol oyuncusu.
ikincisi; ortaokul ya da lisede arkadaşınızın doğumgününde rastladığınız, doğumgünü sahibine fotoğraf çerçevesi alan sıkıcı kız. sıkıcı olduğu hem taç takıp hem de arkadan topladığı saçlarından da ayrıca belli oluyor.
sonuncusunu da, derya baykal'ın programlarına sıkça görüyoruz. ekmek kırıntılarından sepet, migros poşetlerinden gelinlik falan yapan, kenarında nazar boncuklu zinciri olan yakın gözlüğünü fotoğrafı çekildiği için çıkarmış bir hanımkızımız.

yukarıdaki yazıyı yazarken aklım, biraz önce okuduğum bir röportajdaydı. kendimi düşünmekten alamıyorum.

30 yıllık hayat arkadaşı Necla Nazır'la beraberliğini kısa süre önce noktalayan Ferdi Tayfur, suskunluğunu bozdu.
Tayfur, hem ayrılık sonrası yaşadıklarını anlattı hem de ihanet dedikodularına yanıt verdi.
- Hayata nasıl bakarsınız...

Ben hayatı çoban salata gibi görüyorum. Yani hayatta iyi, kötü her şey insanlar içindir.

sonra hemen sevgilime sordum:
ben: sen hayatı nasıl görüyorsun?

sevgili: iskender gibi

1:43 PM yoğurdunu yemezsen daha lezzetli

me: ama her yiğidin yoğurt yiyişi de farklıdır

1:44 PM sevgili: sen hayatı nasıl görüyorsun?

ben: ben hayatı kıymalı börek gibi görüyorum

1:45 PM dışı çıtır içi lezzetli

bu akşam yemek yaparken, hâlâ bu konuyu düşünüyor olacağım.

sıkarsın johansson

2008-01-15T20:42:00.000+02:00

sıkarlet yohanson çılgınlığı karşısında kitleniyorum, basiretim bağlanıyor.
aslında kendi haline bıraksanız sevimlice bir kızımız, hiçbir garezim de yok kendisine. hatta kendisiyle arkadaş olabilirim, kurabiye hamuru yoğurabilir, balkonda karpuz yiyebilir, kuşum louie ile bile oynatabilirim. ama bu sıkarlet yohanson çılgınlığı yok mu, aramızda bir çıban, büyüyor...

bütün bu garezim bir gün sevgilimin onu güzel bulduğunu söylemesiyle başladı. aslında cümle tam olarak böyle değildi: "merhaba zeynep, sıkarlet'i çok güzel buluyorum, oh."
şöyleydi; ben, sevgilim ve sevgilimin cinsiyeti erkek olan bir arkadaşı oturuyorduk ve konu nasılsa sıkarlet'e geldi. ve sevgilimin cinsiyeti erkek olan arkadaşı buyurdular ki:
"şimdi mesela biri gelse, kolumu kesse, 'ama abi sıkarlet için' dese, 'eyvallah abi' derim, gıkımı çıkarmam."
üzerine ben:
"yapma, sıkarlet dediğin wonderbra'yla memeleri kaldırılmış, koca popolu, balık bakışlı kadının teki." dedim.
"e daha ne olsun." dedi.
sonra ben delirdim, hâlâ sakinleşebilmiş değilim.
(bu konuşma sevgilimin cinsiyeti erkek olan bir arkadaşı ve benim aramda geçiyor. peki ben sevgilime niye sinirlendim de kıza garezlendim, onu unutmuşum. arada onaylamak anlamında kafasını sallamış falan olabilir.)

şimdi gençler, kız iri, kız balık etli, poposu kocaman. bana baktıkça seda sayan'ı hatırlatıyor.
seda'da da memeyse meme, balık bakışsa balık bakış. aynı çiğ sarışınlık, aynı tombul surat.
konuyu daha iyi kavrayabilmeniz için hiçbir zahmetten çekinmedim ve evimizdeki fotoşok laboratuvarlarımızda islami usüllere uygun fotoğraflarını yanyana getirdim.

hangimiz, söyleyin hangimiz?

görüldüğü gibi, sıkarlet'ın o ters çevrilmiş armut şeklinde, alien'ları hatırlatan yüz şeklinin yanında seda'nın simetrik bir oval olan yüzü daha güzel. ya da sıkarletin gülümseyince burnuna giren üst dudağının yanında seda'nın ipana gülüşü cennetten çıkmışçasına...
seda sayan'ın ilerleyen yaşını da göz önünde bulunduruyoruz tabii...
o zaman haydi bir de gençliğini karşılaştıralım:

göz var nizam var.

bakın, seda sanki afrodit, sanki bıricit bardo. süt gibi. bir de öbür tombula bak: nursuz. pizza hamuru gibi bir surat. seda sayan hep böyle değildi, iğrenç saçlı, dişlek, silikonsuz zamanları oldu derseniz; ona da hay hay derim. hangimizin olmadı ki, değil mi sıkarlet?

hepimizin yakılacak fotoğrafları vardır.

bu gülben ergen'le avril lavin'den çaktığın pozları yemeyiz yavrum sıkarlet. bu fotoğrafla ancak kuaför şükrü'nun saç modeli kataloğuna girebilirsin. iki tane mal kız da beğenir "şükrüüüaaa, bana bu saçtan yaaaap." falan der. ancak bu, yani.

işte böyle gençler.
sevecekseniz, kate moss, cizel bündchen falan sevin. böyle kenar mahalle tombullarıyla bana gelmeyin.
sevgili anselmo, "ama kız iskandinav..." falan demeye başlama. abba'nın kızları da iskandinavdı ama elvan abeligeze'ye benziyorlardı.

frederic louie

2008-01-15T10:46:00.000+02:00

bu sayfayı hâlâ açıp bakan var mı bilemiyorum.

henüz 1.5 aylık bir muhabbet kuşu yavrusu aldık, dünyanın en tatlı yaratığı sanırım bizim evde yaşıyor. 2 gün oldu.
şimdiden akrobatlık aldı başını gidiyor mösyö'de. kafese parmağınızı uzatın, önce biraz öpüp, sonra üstüne çıkıp takla atmaya çalışıyor. atamadığında kıç üstü düşüyor. sonra da kendini kaşıtıyor.
çılgınca ödevim var ama louie'yi izlemekten hiçbir şey yapamıyorum. evimizde minyatür bir cirque du soleil var.

ayrıca, fazıl say'ın alt dişleri uzun zamandır gördüğüm en korkunç şeydi.
fazılcım, o dişlerle tabii seni baloya falan davet etmezler.

sorulaar sorulaar, şimdi gözümde canlandılaar

2007-10-22T16:04:00.000+02:00

mösyö templar'ın geçtiğimiz yüzyılın başlarında soracağına söz verip, heveslendirdiği sorular geldi.
eh, sorular gelince, ben de geldim.

1. sahnede kiminle şarkı söylemek istersin?
ilk sorular hep kazık olur, aklıma kimse gelmiyor.

2. bilinçaltına kazınmış bir film sahnesi?
exorcist'te içine şeytan girmiş kızın merdivenleri ters ters inişi. bunu yıllardır unutamadım.
hâlâ aklıma geldikçe de korktuğumu çok az kişiye itiraf edebilmişimdir.
artık buradan ilan ediyorum.

3. hangi filmde hangi rol sana teklif edilmiş olsun isterdin?
chicago'da ketrin zeta-cons'un oynadığı velma'yı itirazsız kabul ederdim.

4. kapı çalınsa karşında bulduğunda 'hmm, ama' demeden evlenme teklifini kabul edeceğin bir ünlü var mıdır?
hehehe, medeni durumum bu soruyu cevaplamaya uygun değil ama genç kızlarımıza benim de beğendiğim birkaç isim ile ilgili öğüt vermek isterim:
jude law'la evlenmeyin. gözü oynaşta, çocuklarımın dadısı, bacısı demiyor. yersiniz boynuzu.
sean penn'le evlenmeyin. koskoca madonna'yı bile dövdü, size hiç acımaz. yersiniz tokadı.

5. senin için neyi çalalım? (şarkı değil).
benim için lütfen eski bir amerikan arabası çalın. 66 ya da 67 mustang tercih sebebi.
olmazsa chevrolet impala veya cadillac da olabilir, sorun çıkarmam.

6. yul brynner'ın westworld'ünde fantastik seyahatlar yaşatan şirket 3 alternatif sunar: ortaçağ, antik roma ve vahşi batı. dur, ben 3 tane daha ekleyeyim: 18.yy. fransası, 100 yıl önce japonya ve savaş öncesi vietnam. buyur seç.
henüz islamiyeti kabul edip arap ve fars kültürlerinin etkisi altına girmemiş, şamanist, anaerkil ve göçebe türkleri merak eder dururum. (o, mon diyö! ne sıkıcı bir cümle bu!)
yukarıdaki seçenekler olmasaydı derdim ki: 8. yüzyıl orta asya'sına gidip at sırtında doğup, at sırtında ölmek isterdim.
eh, ama madem seçeneklerim belli, aralarından ortaçağ'ı seçeyim bari.

7. tüm zamanlarda en sevdiğin giysin?
bu konuda hiç stabil değilim, en yeni aldığım şey neyse en sevdiğim de odur.
ama düz beyaz atletleri kullanışlı bulurum, kot pantolonla pek yakıştırırım.

8. kaydettiğin, notaldığın birşeyler var mı?
şimdi çok güzel bir defterciğim var
ona (nedîm'den bir beyit veya r.hisarüstü-kadıköy otobüs saatleri gibi) sevdiğim/ihtiyacım olabilecek şeyleri yazıyorum, bazen bir şeyler çiziyorum. ama yer kapladığı için her zaman yanımda taşıyamıyorum.

onun dışında okul arkadaşlarımın pek yakından tanıdığı "filizz serisi" ile okuldaki unutulmaz anları/kişileri ölümsüzleştiriyorum.

bir ara yetersiz hafızamdan sebeple okuduğum kitaplarla ilgili notlar tutmaya karar vermiştim, tutmadı.

başka bir zaman, çok eskilerden aklıma gelen ve unutmak istemediğim bazı hatıraları bir deftere madde madde yazmaya karar vermiştim, tutmamıştı. şimdilerde neler yazmışım okumak istiyorum ama defteri bulamıyorum.

ortaokuldayken günlük tutardım, sonra annem okumuştu. hehehehe, zor günler geçirdim.
("demek fulya'nın doğumgününde bira içtiniz küçük hanım!!!")

9. şimdi birileri hangi konuda post yazsın istersin?
o değil de bence artık kimse feysbuk'la ilgili yazı yazmasın, kusacağım.

10. mümkün değil katılmayacağın toplumsal bir akım/moda?
asla kürk giymem.
ama ineklere vs. acıdığım için vejetaryen olamam. et nimettir.

kavramsal sanatlardan, video-art'tan, tekno müzikten falan keyif almak da bana çok uzak.

yeri gelmişken,
geçenlerde bizimkilerle gittiğimiz bir film festivalinde üniversiteli sanatçı öğrenci kardeşlerimizin -sağolsunlar-, hazırladıkları "kısa" filmleri izlemiştik. üstelik zorla da değil, gönüllü gitmiştim...
içi su dolu bir balona yavaş çekimde iğne batırıp patlatıp, göğüs kıllarına zoom in yapıp, arkaya da almanca elektronik müziği basarak çok süper bir halt becerdiği sanrısındaki gençler ve izlediği ama anlamadığı her çirkin şeye paye veren göz makyajlı erkekler, bitli pejmürde kızlar. benim için çağdaş sanat işte bu.

sığ görüşlerim şimdilik bu kadar, bir sonraki sorulara kadar, esen kalın.
mösyö templar, teşekkürler. ve hayır, sandığınız gibi prexy midir nedir, o çalışmıyor. üstte size verdiğim link'i sevgili ümit basen'den gördüm ve çaldım.

korkmayın, flanör diye bir şey yok!

2007-08-23T11:13:00.000+03:00

günaydın gençler,
bilirsiniz yaz gelir uykuya yatarım, kış gelir uykuya yatarım. bu sayfa aylarca böyle kalır da umrumda olmaz. bir ara biri dürterse yalancıktan bir şeyler yazar ya da onu da yapamaz kopi peystten medet umarım.
bir şey değişmiş değil.

goddess artemis beni mimlemiş. mimlemek ne demek, mimlenince yapılması gerekenler nedir bilmiyorum ama ilgili postu okuduktan sonra bunun da "sobevari" bir şey olduğuna kanaat getirdim.

bu mim, fotoğrafla ilgili bir şeymiş. ben tabii ki, sanata ve sanatçıya duyarsız biri olarak favori fotoğraf/ favori fotoğrafçı gibi kavramlardan çok uzağım.
"hay allah, şimdi goddess'a ayıp da olacak" diye düşünürken, imdadıma jongül yetişti.

facebook adlı güzide sitedeki bir fotoğrafımızın altında filizz'in ve benim yaptığımız yorumları, o da neşemize ortak olsun diye kopi peystlediğim jongül, bana bilmeden cankurtarıcı bir teklifte bulundu:

3:53 AM jonquille: filizzle şahane fotonuzu koyup altına da logları kopyalasana.

biraz eski sotiz sayfasına dönsün blogun :)

sizi ne kadar eğlendirir bilemiyorum ama hatır için bu maymunluğu da yapıyorum.

filizz: ahahahahha! çimlerden kalkıp çadıra gitmeye nasıl da üşenmiştik ama çıkarken hem bir etkinliğe katılmış olmanın haklı gururu hem de soydaşlarımızla tanışmanın mutluluğuyla kabarmamış mıydık sevgili arkadaşım zep? yanlış mıyım?
ne günlerdi be... :)

sotiz: sevgili arkadaşım filiz,
okul hayatımda katıldığım sanırım ilk ve tek -ve galiba son- etkinliği bu neş'e dolu pozla ölümsüzleştirerek ne de iyi etmişiz.
soydaşlarımızla tanıştığımız için adeta sevinçten havalara uçmuştuk elbette ama moda konusunda ufak bir revizyona ihtiyaçları olduğunu da belirtmeden geçemeyeceğim azizim.
yanlış mıyım? yanlışsam yanlışsın de.

sotiz: ayrıca fotoğrafta iki eksiklik var: fosforlu kırmızı saçların ve fosforlu pembe eteğim.
ama masamız donatılmış, adeta bir panayır, adeta bir cümbüş.
yanlış mıyım?
yanlışsam da haklısın de.

filizz: çok haklısın muhterem...
filhakika, soydaşlarımızla hemhâl olduğumuz bu güzel günde masamızın üzerinde duran ferre gözlük ne derece nobl bir familyadan geldiğimizin nişanesi olarak nazar-ı dikkati celbetmiyor değil.
yanlış mıyım?
yanlışsam ara, numaramı biliyorsun.

sotiz: baştan ayağa ferre'yim.
kostümlerimiz de adeta bir galliano defilesinden çıkma gibi.
yanlış mıyım? yanlışsam, tanpınar okuduğumdandır, hoş gör. (seeen, affet gitsin aldırmaaaa.)

filizz: kesinlikle haklısın. bu fotoğraf bir anlamda bizce de flaneur diye bir şey olmadığının(*) kanıtıdır. zira moda insanın kendine yakışanı giymesidir.
hem yusuf atılgan ne yapar?
kendine yakışanı giyer.

sotiz: aaaah, filizos.
peki ya gogol, peki ya gogol ne yapar?

filizz: gogol da kendine yakışanı giyer. hele bir "palto"su vardır ki ona çok yakışır.
hahahah!

(*) flaneur (böyle yazıldığından emin değilim, filizz'in yazdığını, ona güvenerek aynen kopyalıyorum.) diye bir şeyin olmaması aramızdaki espirilerden biridir:

bir gün derste yusuf atılgan'ın aylak adamını işlerken, saatler boyunca flanör kavramından bahsettiler.
yok 18. yüzyıl (belki de 19.?) paris'inde şehrin içinde pasajların artması, araçların çoğalmasıyla modern insanın kendini bu pasajlara atması falan filan...
yani bizim aylak adam ç. ile hiç ilgisi olmayan entelektüel bir takım meseleler.
sığ fikirli arkadaşınız bendeniz de 1-2 cümlede anlatılabilecek basit bir fikrin altını doldurmak için bolca "döngüsel, freudyen, çift kutuplaştırma, izlek, eklektik, egzistantiyalist bağlam, koşut" gibi kavramlar kullanan, bu kültür sanat için birbirinin kolunu bacağını ısırabilecek bitli insan grubunun muhabbetinden çok sıkılmışım ki;
flanör konusu kapanıp, -entelektüel camiamızın bir başka vazgeçilmez konusu- doğu batı çatışması açıldığında, sınıftakilerden biri:
- "hocam, bence doğu batı çatışması diye bir şey yok" dedikten sonra,
can havliyle atılıp:
- "bence de flanör diye bir şey yok!"
diye haykırmamın hikâyesidir.

not: tahmin edebileceğiniz gibi bu flanör bir süre için bütün geyik ihtiyaçlarımıza merhem olmuştur.

siyah beyaz ölüm yaşam

2007-07-25T23:49:00.000+03:00

optik başkan huzur içinde uyu.
tüm beşiktaşlıların da başı sağolsun.

vay anasını, 3 milyon kişinin lideri

2007-07-20T19:46:00.000+03:00

daha önce de "pkk terör örgütü değildir" gibi incileri olan, hakkari belediye başkanı metin tekçe buyuruyor ki:

"Sayın Öcalan, 3 milyon kişinin iradesidir, lideridir. Öcalan'ı idam etmek, Türkiye'deki 3 milyon insanı idam etmek anlamına geliyor"

söyleyecek söz bulamıyorum.

habibi

2007-07-19T09:33:00.000+03:00

her sene bu mevsimde neden istanbul'da bir sürü arap oluyor?

karşıya geçmek için düğmeye basınız

2007-07-12T21:34:00.000+03:00

trafik ışıklarında saniyeler vardı bir ara.
harika bir buluştu.
insanın ışıklarda ne kadar bekleyeceğini bilmesi iyi ve yararlı bir şey.
öbür türlü geriliyorum ben, afakanlar basıyor.
hatta geriye doğru giden saniyeleri izlemek keyifli bile sayılabilirdi.
(alice, -ki kendisi bir kedi'dir- çamaşır makinesinin dönmesini seyreder. bir kedi çamaşır makinesinde ne bulur, merak ediyorum.) (neyse.)

ne diyordum.
şimdi bu saniyeleri kaldırmışlar bir çok yerde ve yerine: ŞİMDİ KARŞIYA GEÇEBİLİRSİNİZ! ŞİMDİ KARŞIYA GEÇEBİLİRSİNİZ! ŞİMDİ KARŞIYA GEÇEBİLİRSİNİZ! diye bağıran bir ses kaydı koymuşlar.
hiç hoşlanmadım.
hiiiiiiç hoşuma gitmedi. sinir oluyorum.
hatta trafik lambasının gövdesine de bir düğme koymuşlar "karşıya geçmek için basınız" yazıyor. basmasak geçemeyecek miyiz, basınca daha mı çabuk geçiyoruz, acaba karşıdaki ışığın düğmesiyle buna aynı anda basarsak, birden yeşil yanar mı gibi şeyler düşündürtüyor bana.
sevmiyorum.

bugün yine karşıdan karşıya geçmek için yeşil'in yanmasını bekliyordum ve bu saniyeli ışıkları tekrar geri getirmeyi bir seçim vaadi olarak önüme koysalar tercihimi ne kadar etkiler gibi saçma şeyler düşünüyordum.
gayrettepe migros'tan çıkmıştım ve elimde 45 gün sivrisineksiz gece vaadeden raid elektro likit vardı. arkamdan bir kız sesi:
- afedersin?
döndüm.
- buralarda internet kahve var mı?

çok kısa bir süre için sıfırlandım. sonra:
- üzgünüm, hiç bilmiyorum. dedim.

kız dalga mı geçiyordu ya da internet kahvesi yeni mi çıktı gibi şeyler düşünerek eve yürüdüm.

otorobotlar! değişin!

2007-07-09T11:25:00.000+03:00

ben pek kız çocuk gibi büyümedim.

çocukluğum, ya çete kurarak, ya birilerini döverek, ya elimde sopam yanımda kurt köpeğimle serseri serseri gezerek, ya da bisikletle takla atıp kaşıma gözüme dizime koluma dikiş attırarak geçti. (birçok sanatsal çalışmam da oldu ama şimdi onların yeri değil)
arta kalan zamanlarda da ağaç tepelerindeydim zaten.
futbol takımımız vardı, piggy kaleciydi. misket oyununda harikaydık. ve şu futbolcu kartlarıyla oynanan oyunda herkesi keyerdim. (keymek: elinde ne var ne yoksa almak.)

ve tabii ki en sevdiğim çizgi film(lerden biri) transformers'dı.

onları ne kadar özlediğimi, dün akşam filmi seyredene kadar hiç farketmemiştim.
heyecandan sık sık koltukta zıpladım, şövalyemin kollarını sıktım, dudaklarımı kemirdim, gözlerim doldu.
ah optimus prime, seni ne kadar özlemişim...

o zamanlar "tıransformırs modenmitdiyaaa" diye anladığımız ve öyle söylediğimiz şarkı beni hala heyecanlandırıyor.

ah optimus, niyetim ciddi...

onlar aramızda, biliyorsunuz.

optimus benim için hiçbir zaman ölmedi.

kaçın, bu kız gerilmiş

2007-07-03T15:18:00.000+03:00

ilk 7 postu acayip bir hızla ve gazla yazdıktan sonra elimi bile kaldırmaya üşenip hiçbir şey yazmamak beni hiç şaşırtmadı.

beastie boys'u da radarlive'ı da bitirdik. ve ben yine bir şeylerden nefret ettim:

şeffaf sutyen askısı: hayatta bunun kadar gerizekalıca çok az şey olabileceğini düşünüyorum. belki ahşap yangın merdiveni falan olabilir.
orada askı olduğunu görüyoruz, kimi kandırıyorsun?
üstelik çok çirkin duruyor, uzaktan bile parıl parıl parlıyor, askı lastik olduğundan derinin altını terletiyor, iğrençsin.
iki tane şeffaf askı takıp, askısız ya da boyundan bağlanan kıyafetler giyen kadınlar hakkında ise bir şey söylemeyeceğim. onları evrime havale ediyorum.
sevgilisini omzuna alan gerizekalılar: konserlerde sıklıkla rastladığımız izleyici tipidir. sevgilisini omzuna alarak ona daha iyi bir vizyon sağlamaya çalışır. ama bu akıl fakiri, bu bencil yaratık, sevgilisinin daha iyi görmesini sağlarken arkasındaki yüzlerce insanın sahneyi görebilme hakkını yediğini umursamaz.
ancak, kadınlarımız genellikle etli olduğundan sevgilisini tüm konser boyunda sırtında tutabilen babayiğit pek görülmez. et-kız, bir kaç dakika hevesini aldıktan sonra, gerizekalı sevgilisi tarafından omuzdan aşağı indirilir. siz de katil olmaktan ya da kasti adam yaralamaktan kıl payı kurtulursunuz.
gelip önünüzde duran kabarık/kıvırcık kafalar: bunlardan daha önce de bahsetmiştim. lanetim devam ediyor ve nereye kaçsam, önüme kocaman saçlı biri geliyor.
eğer bir gün ben dikdatör olursam, konser ve benzeri organizasyonların kapısında elinde traş makinesi olan birilerini dikeceğim. ya saçları kazıtıp içeri girebilecekler ya da kendileri gibi olanlarla karantinada, ayrı bir bölümde durabilecekler.
kolektif ter kokusu: yaz münasebetiyle, kapalı tüm mekanlar yine ter kokusuyla doldu. geçende karşıya geçmek için vapur bekleme salonundayken az daha burun ölümüm gerçekleşiyordu.
kokmamak bu kadar zor olmamalı.

şimdilik daha fazla aklıma gelmiyor.

dün akşamki marilyn manson konserinde soldaki kameranın biraz önünde duran ve yalnız kollarını değil, 10 parmağını da havaya kaldırarak cep telefonuyla video çeken kişi:
konserin yarısını senin birbirlerinden 5'er santimetre ayrı duran parmaklarını izleyerek geçirdim.
davulcu yerine sağ orta parmağını,
basçı yerine sağ işaret parmağını,
gitarist yerine sol orta parmağını,
marilyn manson yerine de kafanda kırmak istediğim telefonu izledim.
ama bu iş burada bitmedi, ellerinin robot resmini çizdirip, seni bulacağım.

son olarak, google.ca adresinden sothyz diye aratan kanadalı arkadaşımız; üşenmiyor musun her seferinde google'dan aratmaya? yanına bi' de blogspot.com ekleyeceksin, bitecek.
ben yoruluyorum her gördüğümde.

leydi olmak davetiye kazanmak için mail göndermeye bir engel değildir

2007-06-15T13:42:00.000+03:00

geçen gün, piggy'yle msn'de ne zaman ve nerede buluşacağımızı kararlaştırıyorduk. ben:
- tamam geliyorum, bir şey lazım mı? diye sordum.
gelen cevap:
- çabuk 4 yaz, 34bilmemkaç'a gönder!
- iyi de neden?
- çabuk gönder.

neyse, yazdım yolladım.
ben beşiktaşlıyım, piggy de felerbağçelidir. herhalde kıllık yapıyor, şimdi bunu yazıp yolladım telefonuma 300 kontör karşılığı fener marşı falan gelecek diye düşünürken,
"maalesef bugünkü biletlerimiz bitti sevgili gençtürkselli" gibi bir şey geldi. meğer gotik bir kızın şarkı söylediği aptal bir teenage grubu konserine bilet kazanmış sms yollayarak, beni de düşünmüş.
boşuna günahını almışım. ama sorun değil, bunu ona sık sık yaparım.

dün öğleden sonra -yani üstteki olayın ertesi günü- piggy, culya ve ben culya'nın evinde henüz uyanmış tembel tembel yayılıyorduk ve kumanda piggy'de olduğu için envai çeşit müzik kanalındaki çeşitli kliplere maruz kalıyorduk.
bir ara dreamtv açıktı ve ekranda beliren kız:
"şimdi adınızı soyadınızı şu adrese mail atan ilk 10 kişiye efes pilsen one love festival'in ikinci gününe bilet vereceğiz." dedi.
culya da:
"e hadi bi atalım bakalım ne oluyormuş" diyerek mail attı.
klip sonrasındaki anonsta açıklanan kazananların ilki culya'ydı ve o andan itibaren biz dreamtv izleyicileri olduk.

bir sonraki programda festivalin 3. gününe bilet veriyorlardı ve biz evdeki tüm bilgisayarları saldırıya hazır konuma getirdik: yeni mail oluşturduk, adımızı soyadımızı telefonumuzu yazdık, konu ve adresi yazdık. ellerimiz mouse'da vj'in işaretini bekliyorduk.
beklenen an geldi, yolladık.
ama kazananlar listesinde bir tek benim adımı okudular. heh heh hee.

şövalyemin haftasonu itibariyle vatan sınırlarından bir süre için ayrılması nedeniyle, düşes arkadaşım zeezoo'yu aradım ve kazandığım biletlerle pazar günü beastie boys konserine gitmeye karar verdik.
henüz bunu ona söylemedim ama biz bir düşes ve bir leydi olarak, parkorman'a at arabalarımız ile gitsek daha şık olur diye düşünüyorum.

şimdi içeride yine dreamtv açık, belki radarlive'a da bilet verirler ben de mail atar kazanırım diye ufak hesaplar peşindeyim.

tansiyon 7'ye 5

2007-06-11T11:26:00.000+03:00

açıldığından beri hastası olduğumuz çin büfe'nin bu sefer gerçekten hastası olduk. şu aralar biraz uzak durmakta fayda var.
biz zehirlendik, siz yoğurdu üfleyerek yiyin.

ne yani, korsan kitabın arasına orijinal ayraç mı koyacaktık?

2007-06-06T16:16:00.000+03:00

ben korsana karşı değilim. önemli olan o kitabı benim okumam, o şarkıyı benim dinlememdir. sahibinin para kazanıp kazanmaması beni hiç ilgilendirmez.
böyle de sığ biriyimdir.
yine de kitaplığımdaki korsanların orijinallere oranı gülünecek kadar azdır. bunun sebebi de sokaktaki kitapçıların genellikle benim okumak istediğim kitapları kopyalamamasından kaynaklanır.

kitapçıya her girişimde aldığım kitaplar asla yetmez. kasadayken gözüm hala raflardadır. ve aldığımdan daha fazlası, "bir sonraki sefer" almak üzere ertelenir. "bir sonraki sefer" geldiğinde de aynı şeyler yaşanır.
benim asla yeterince kitabım olmaz bu yüzden. almak istediklerim hiç azalmaz, bilakis alındıkça daha da artar.

neyse, ne diyordum. korsan.
uzun zamandır sokakta kitap satan kimselerin olmadığını kabalcı'ya, alkım'a, megavizyon'a, iletişim yayınları satış yerine falan güzel paralar bayıldıktan sonra farkettim.

geçenlerde gayrettepe metroya doğru yürürken kitap satan bir amca gördüm.
amca yaşar kemal falan kopyalamış. ince memed serisi var, sait faik var, orhan kemal var.
6 tane kitap kaptım. tam gidiyordum.
"abla, dur bi de ayraç vereyim" dedi.
durdum, aldım. vapurda yky'nin sabahattin ali'li ayracını evirip çevirirken farkettim ki adam yalnızca korsan kitap basmıyor, korsan ayraç da yapıyor.

korsan ayraç:
bunu ancak biz yapabilirdik.

kolektif manyaklık

2007-06-04T23:02:00.000+03:00

taksimde bir adam var. fransız kültür ve aksanat'ın arasında bir yerde dikiliyor ve bir şeyler dağıtıyor.
geçen gün önünden geçiyorduk, uzattı. "hayır" yaptım kaşlarımla.
"al şunu hayatım, gıcıklık yapma işte" diyerek kızdı.
istifimi bozmadan yürüdüm ama şaşırdım aslında.

bugün yine geçiyorduk. bu sefer yanımdaki arkadaşıma:
"al canım" diye uzattı o kağıdı. neyse o artık.

filiz eve dönerken,
"al şunu, canımı sıkma" demiş.

geri dönerken birilerine "o kadar hızlı yürüme, motoru bozacaksın" dediğini duyduk.

istiklal caddesindeki manyak flyer dağıtıcısı macerasından sonra, karşı kıtaya geçmiş, evime doğru yürüyordum. iki genç adam, ben geçerken durdu. içlerinden bir tanesi:
"bu güzel bayan için saygı duruşu!" dedi,
ben geçene kadar mum gibi durdular.

insanoğlu diyorum, iyi bir sopayı hakediyor. allahın sopası olmadığına göre, bu içimizden birilerine düşüyor.

ütü fırlatmak fikri kafamı kurcalamıyor değil.

gece 2, msn

2007-05-28T02:22:00.001+03:00

sothyz (ödev): okulu bırakalım mı ya?
piggy (ödev): hakkaten ya, ne güzel söyledin.

lost

2007-05-27T14:37:00.001+03:00

gençler: sıpoylır içerir, dikkatli olalım. lost'un sezon finalini izlemediysek hemen gözlerimizi kapatalım.

lost'u izledim biraz önce, yine beğenmedim.

o kadar baydım ki artık, adada mı kalacaklar, kurtulacaklar mı, o flashforward'larda gördüğümüz şey bir çeşit izleyici aldatmacası değilse, bir de geri dönmeye çalışmalarına mı tahammül edeceğiz falan filan, benden geçti artık lost.

çarli için "ıyy, şu da ölse artık" diye söylenip duruyordum, şimdi pişmanım. sanırım çarli benim yüzümden öldü, izleyenlerden ve sevenlerinden özür diliyorum.
diğer ölenlerden aradığım pek yok ama mistır eko'yu seviyordum mesela, sarılı göğsünün altından çıkan kahverengi göbeğini ısırmak istiyordum.
buradan genç kızlarımıza sesleniyorum: jack'miş sawyer'mış bunları bırakın. olay iç güzellikte, yiğitlikte. sayid'in hastasıyız.

neyse, ne diyordum? ben finali beğenmedim ama henüz izlememişken beni kandırmak için yeni bir sezon finali yazan alec'i anlatmadan geçemeyeceğim.
yarım saat geç kaldım diye oturup finali tek başına izleyen mösyö eiffel, ben geldiğimde bu marifetini bana söyledi ve coşkulu tepkimle karşılaştı.
ilerleyen saatlerde eğer gıcık bir insan olursam beni, bölümün sonunu söylemekle tehdit edip durdu. daha da ilerleyen saatlerde, sanki ağzından kaçırmış gibi yaparak bölüm sonunda bir teleskop bulduklarını söyledi.
ben "yeter artık daha fazla anlatma" dedikçe,
"kendimi tutamıyorum artık söylemem lazım" diyerek devam etti:
"sonra teleskopla gökyüzüne bir bakıyorlar, uzaklarda ayı ve dünyayı görüyorlar!!!"

açık konuşayım, buna inandım. ancak bu kadar saçma bir final bekliyordum zaten.
ertesi gün öğlen saatlerinde bana "teleskop falan yok, şaka yaptım" dediğinde inanmamamın sebebini de buna yorarsak, söz konusu alıklığım için hafifletici bir sebep olabilir. (diye düşünüyorum.)
sonra birkaç kişiye sordum "lost'un son bölümünde teleskopla ilgili bir şey var mı?" diye, yokmuş.
kandırıldım.

gerçek hayata ne kadar yaklaşırsa, ben o kadar kopuyorum sanırım lost'tan. ilk sezon falan ne güzeldi, şimdi o gizemli ada adeta bir filistin ortamı. senaryoyu william golding'in yazdığından şüpheleniyorum.

bir pazar öğleden sonrasından, saygılar. ne yazdığımı ben de tam olarak bilmiyorum. sayfanın boş kalmasından hoşlanmadığım için klavyenin tuşlarına vurup durdum.

debut

2007-05-26T15:11:00.000+03:00

yeni ikametgâhımdan herkese aloha'lar diliyorum.

spesyal tenkyu'lar ash'e gidiyor.